دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

اعترافات باب

No image
اعترافات باب

نویسنده : عبدالقادر همايون

كلمات كليدي : باب، بابيت، موعود دروغين، موعودبهائيان، اعتراف باب

امروزه بهائیان علی­محمد باب را موعود آخرالزمان و او را مبشر به ظهور فردی می­دانند که باید آن فرد حکومت جهانی را پیاده نماید و در تعبیرات باب به نام من یظهرالله معرفی گردیده­است. با توجه به اختصار این مقاله تنها به چند مورد از اسنادی که اثبات کند، علی­محمد باب در نزد بهائیان، موعود آخر الزمان می­باشد اشاره و سپس به نقض این ادعا در گفتار باب و نقد و بررسی آن اشاره می­کنیم که از آن به عنوان اعترافات باب نام برده شده است.

سند اول:

در کتاب تاریخ نبیل زرندی اینچنین آمده­است: هنگامی که ملاحسین به شیراز رسید، با مرد جوانی که عمامه سبز رنگ به نشانهٔ سیادت بر سر داشت، برخورد کرد. آن مرد بیگانه، ملاحسین را به منزلش دعوت نمود. بعد از اینکه آن جوان از ملاحسین پرسید در شیراز چه کار دارد، او پاسخ داد که برای یافتن قائم موعود آمده‌است. سپس آن جوان از ملاحسین پرسید که آیا نشانه‌ای برای شناختن او داری؟ ملا حسین نیز در پاسخ گفت: آری، ... حضرت موعود از خاندان نبوّت و رسالت است، از اولاد حضرت فاطمه­زهرا(س) است. سن مبارکش وقتیکه ظاهر می‌شود کمتر از ۲۰ و متجاوز از ۳۰ سال نیست. دارای علم الهی است، قامتش متوسط است از شرب دخان برکنار و از عیوب و نواقص جسمانی منزّه و مبرّا است. سپس میزبان جوان (همان سید علی­محمد باب) به او گفت: نگاه کن، این نشانه‌ها را در من می‌بینی؟ بعد از آن ملاحسین بشرویه‌ای چند نشانهٔ دیگر را از سید علی­محمد شیرازی درخواست کرد (از جمله تفسیر سورهٔ یوسف) و در نهایت به او ایمان آورد. بدین ترتیب ملا حسین بشرویه‌ای اولین مومن به باب گردید.[1]

سند دوم :

یکی از نویسندگان بهائی در کتاب خود می­نویسد: خصومت و عداوتی که بر اثر اعلان بابیّت بوجود آمده بود هنگامی شدّت یافت و مضاعف گردید که آن مصلح جوان (علی­محمد باب) اعلام فرمود که همان مهدی موعودی است که حضرت رسول(ص) ظهور او را وعده داده­است.[2]

سند سوم :

در کتاب نقطه اولی از کتب معتبر در نزد بهائیان (وممهور به موسسه ملی مطبوعات امری) زمانی که علی­محمد باب را در مجلس ولیعهد حاضر می­کنند، اینطور گفته شده­است که حضرت اعلی (علی محمد باب) در جواب ولیعهد فرمودند:

منم آن قائمی که مدت هزار سال است منتظر ظهور او می­باشید و به شنیدن اسمش قیام نموده، مشتاق زیارت و لقای او بوده­اید.[3]

سند چهارم :

در همان کتاب و زمانی که علی­محمد باب را به جهت اعدام مهیا می­نمودند به نقل از وی نوشته شده­است: من قائم، موعود شما هستم. آیا جایز است هر جا که نام من برده شود به احترام من قیام کنید ولی با خود من این نوع معامله می­نمائید؟ از قهر خدا بترسید و بر فرزندانتان رحم کنید.[4]

سند پنجم :

در این سند اوج مهدی ستیزی در بهائیت به نمایش گذاشته می­شود و سر[5] عبدالبهاء (عباس افندی) با ناجوانمردی هر چه تمامتر سعی در معرفی چهره­ای خشن از آقا و مولایمان می­نماید.

عبدالبهاء در معرفی امام دوازدهم و موعود شیعیان می­نویسد: جمهور ناس منتظر موعودی خونخوارند و ولیّ ظالمی غدّار، مهدیئی خواهند که با سهم وسنان و شمشیری برّان سیلی از خون بیچارگان جاری و سارینماید و شب و روز مشغول به ضرب اعناق گردد و قطع رقابفرماید و بروجی از سرها بیاراید. ملک الموت باشد و آفتجانها گردد. خونریز شود، فتنهانگیز گردد، بنیان انسانبراندازد. اطفال یتیم کند و زنانبیوه نماید. این را شروط حقیقت دانند و منتظر چنین موعودند.[6]

حال که با نوع نگرش و طرز تفکر بهائیان در مواجهه با موعود آشنا شده و اشاره­ای به موعود دست ساز روسی نمودیم، بر ما لازم است تا آن روی سکه را نیز نمایان کرده و طومار موعود­گرایی در بهائیت و سوء استفاده­های سران بهائی از این واژه مقدس را در هم بپیچانیم. امید آنکه طالبان واقعی حق و حقیقت، تحری حقیقی حقیقت نموده و به دور از تعصب، بر منابع نوشتاری سران خود نگاهی از سر تأمل انداخته و قضاوتی بر پایه علم و عقل نموده و در مسیر نور ره یابند.

اعترافات سید علی­محمد شیرازی بر قائمیت حضرت صاحب الزمان(عج) فرزند امام حسن عسکری(ع)

اعتراف اول :

فاعرف ان له کان غیبتان باذن الله .......... و ان فی الغیبه الصغری له وکلاء معتمدون و نواب مقربون و ان مدتها قضت فی سبعین سنه و اربعه و عده ایام معدوده و ان فی تلک الأیام کان نوابه روحی فداه عثمان ابن سعید عمری و ابنه ابی جعفر محمد بن عثمان و الشیخ المعتمد به الشیخ ابوالقاسم الحسین ابن روح ثم علی بان محمد السیمری و أنهم کانوا فی غیبته الصغری محالّ الأمر و مواقع النهی و ان الشیعه یرجعون إلیهم فی اوامر الهیه والشئونات القدسیه المشرفه من ناحیه المقدسه.[7]

)بدان که برای او (حجه ابن الحسن) با اذن خدا دو غیبت است ..... در غیبت صغری دارای وکلائی معتمد و نوابی مقرب بوده­است، مدت غیبت صغری سپری شد و هفتاد سال و چند روز معدود ادامه داشت. در این ایام نواب آن حضرت روحی فداه: عثمان ابن سعید و پسرش ابوجعفر محمد بن عثمان و شیخ معتمد ابوالقاسم حسین بن روح سپس علی بن محمد سیمری بودند؛ اینها در ایام غیبت صغری مرکز امر و مواقع نهی و مصدر فرمان بودند.)

اعتراف دوم:

و اشهد ان بعد الأبواب الأربعه لیست له باب قد ورد فی الحدیث ........ و اشهد ان طاعتهم فرض و مودتهم عدل و من انکر احدا منهم فقد کفروا کان من الخاسرین.[8] (و شهادت می­دهم که بعد از ابواب اربعه دارای بابی نیست ........ و شهادت می­دهم که در ایام غیبت آن حضرت علمائی حافظ و نگهبان دین از طرف آن حضرت، حجت بر مردمند ......... و شهادت می­دهم که طاعتشان فرض است و مودتشان عدل، و کسی که یکی از آنها را انکار نماید کافر شده و از خاسران خواهد بود.)

آری فراموش نکنیم این جمله را از مقام حضرت رب اعلی (لقب باب) که اگر کسی یکی از آنها را (نواب چهار گانه امام عصر) انکار نماید کافر شده و از خاسران خواهد بود.

اعتراف سوم:

اگر کسی عمل کرده باشد به دین حضرت رسول(ص) در منتهای عمل و اقرار به ولایت اهل بیت عصمت(ع) آورده باشد و لکن اعراض از حکم حسین ابن روح که یکی از وکلای ایام غیبت صغری بوده نموده باشد شکی نیست که عملهای او هباء منثور است.[9]

اعتراف چهارم:

باب در نخستین کتابی که در تفسیر سوره­ی یوسف مرقوم نموده، در مواضع مختلفی یا اقرار به قائمیت فرزند امام حسن عسکری(ع) نموده­است و یا خطاب­هایی ‌به حضرت ولیعصر(عج) داشته است و استمداد از حضرتش نموده که از آن موارد این دو عبارت می­باشد:

اللهُ قَد قَدَّرَ أن یَخرُجَ ذلِکَ الکِتابَ فی تَفسیرِ أحسَنِ القَصَصِ مِن عِندِ مُحَمَّدِ بنِ الحَسَنِ بنِ عَلیِّ بنِ مُحَمَّدِ بنِ عَلیِّ بنِ مُوسَی بنِ جَعفَرِ بنِ مُحَمَّد بنِ عَلیِّ بنِ الحُسَینِ بنِ عَلیِّ بنِ أبی طالِبٍ ‌عَلی عَبدِهِ لِیَکُونَ حُجَّةَ اللهِ مِن عِندِ الذِّکرِ عَلَی العالَمینَ بَلیغاً.[10]

(به درستی که خدا مقدّر کرده­است که این کتاب را در تفسیر نیکوترین داستان­ها (سوره­ی ‌یوسف) از نزد محمد فرزند حسن فرزند علی ... فرزند علی بن ابی طالب بر بنده اش خارج ‌سازد تا از نزد ذکر (خود باب) حجت رساننده‌ی خدا بر اهل عالم باشد.‌)

اعتراف پنجم:

آغاز گفتار نمود و مقام بابیت اظهار و از کلمه­ی بابیت مراد او چنان بود که من واسطه­ی فیوضات از شخص بزرگواری هستم که هنوز در پس پرده­ی عزّت است و دارنده­ی کمالات بی حصر و حد، به اراده او متحرکم و به حبل ولایش متمسک.و در نخستین کتابی که در تفسیر سوره­ی یوسف مرقوم نموده، در جمیع مواضع، خطاب­هایی به آن شخص غائب نموده و استمداد در تمهید مبادی خویش جسته و تمنای فدای جان در سبیل محبتش نموده و از جمله این عبارت است:یا بَقیَّةَ اللهِ قَد فَدَیتُ بِکُلّی لَکَ وَ رَضیتُ السَّبَّ فی سَبیلِکَ وَ ما تَمَنَّیتُ إلا القَتلَ فی مَحَبَّتِکَ .[11]

(ای بقیة الله سراپا فدای تو شوم و به ناسزا شنوی در راه تو خشنودم و در راه محبت تو جز کشته شدن آرزویی ندارم ...)

اعتراف ششم:

این سخن جناب باب که فاضل مازندرانی از ‌ابلاغیه­ی الف ایشان نقل می­کند نیز جای تامل دارد:‌

و حجتک الحی الذی وجوده یبقی کل الخلق و یذکره بذکره کل الموجودات ان تحفظ غیبته و تقرب ایامه و اشهد ان الیوم کان حجتک محمد بن الحسن صلواتک علیه و علی من اتبعه.‌

(و حجت زنده­ی تو ای خداوند که وجودش موجب بقای همه­ی آفرینش است و همه­ی ‌موجودات او را یاد می­کنند (تو را سوگند می­دهم که) غیبت او را حفظ کنی و ایامش را ‌نزدیک فرمایی و شهادت می­دهم که امروز حجت تو، محمد بن الحسن است که درود تو ‌بر او پیروانش باد)

اعتراف هفتم:

امام صادق(ع) می­فرماید: خداوند به قائم ما خصوصیاتی از انبیاء پیشین داده است: میلاد او همانند میلاد موسی است، غیبتش چون عیسی است و تاخیر در ظهورش چون نوح است و عمر طولا نی­اش چون خضر است.[12]

اعترافی دیگر:

فداک روحی الحمدالله کما هو اهله و مستحقه که ظهورات فضل و رحمت خود را در هر حال بر کافه عباد خود شامل گردانیده.شهدالله من عنده که این بنده ضعیف را قصدی نیست که خلاف رضای خداوند عالم و اهل ولایت او باشد.

اگر چه بنفسه وجودم ذنب صرف است ولی چون قلبم موفق به توحید خداوند جلّ ذکره و نبوت رسول او(ص)و ولایت اهل ولایت اوست و لسانم مقر بر کل ما نزل من عندالله است، امید رحمت او را دارم و مطلقاً خلاف رضای حق را نخواسته­ام و اگر کلماتی که خلاف رضای او بوده از قلمم جاری شده، غرضم عصیان نبوده و در هر حال مستغفر و تائبم حضرت او را و این بنده را مطلق علمی نیست که منوط به ادعایی باشد.استغفرالله ربی و اتوب الیه من ان ینسب الی الامر و بعضی مناجات و کلمات که از لسان جاری شده دلیل بر هیچ امری نیست و مدعی نیابت خاصه حضرت حجت الله(ع) را محض ادعای مبطل و این بنده را چنین ادعایی نبوده و نه ادعای دیگر، مستدعی از الطاف حضرت شاهنشاهی و آن حضرت چنانست که این دعاگو را به الطاف و عنایات بساط رأفت و رحمت خود سرافراز فرمایند، والسلام.[13]

مقاله

جایگاه در درختواره عقائد فرق

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

رفتار و منش امام خمینی (ره) با دختران

رفتار و منش امام خمینی (ره) با دختران

در همۀ جوامع بشری، تربیت فرزندان، به ویژه فرزند دختر ارزش و اهمیت زیادی دارد. ارزش‌های اسلامی و زوایای زندگی ائمه معصومین علیهم‌السلام و بزرگان، جایگاه تربیتی پدر در قبال دختران مورد تأکید قرار گرفته است. از آنجا که دشمنان فرهنگ اسلامی به این امر واقف شده‌اند با تلاش‌های خود سعی بر بی‌ارزش نمودن جایگاه پدر داشته واز سویی با استحاله اعتقادی و فرهنگی دختران و زنان (به عنوان ارکان اصلی خانواده اسلامی) به اهداف شوم خود که نابودی اسلام است دست یابند.
تبیین و ضرورت‌شناسی مساله تعامل مؤثر پدری-دختری

تبیین و ضرورت‌شناسی مساله تعامل مؤثر پدری-دختری

در این نوشتار تلاش شده با تدقیق به اضلاع مسئله، یعنی خانواده، جایگاه پدری و دختری ضمن تبیین و ابهام زدایی از مساله‌ی «تعامل موثر پدری-دختری»، ضرورت آن بیش از پیش هویدا گردد.
فرصت و تهدید رابطه پدر-دختری

فرصت و تهدید رابطه پدر-دختری

در این نوشتار سعی شده است نقش پدر در خانواده به خصوص در رابطه پدری- دختری مورد تدقیق قرار گرفته و راهبردهای موثر عملی پیشنهاد گردد.
دختر در آینه تعامل با پدر

دختر در آینه تعامل با پدر

یهود از پیامبری حضرت موسی علیه‌السلام نشأت گرفت... کسی که چگونه دل کندن مادر از او در قرآن آمده است.. مسیحیت بعد از حضرت عیسی علیه‌السلام شکل گرفت که متولد شدن از مادری تنها بدون پدر، در قرآن کریم ذکر شده است.
رابطه پدر - دختری، پرهیز از تحمیل

رابطه پدر - دختری، پرهیز از تحمیل

با اینکه سعی کرده بودم، طوری که پدر دوست دارد لباس بپوشم، اما انگار جلب رضایتش غیر ممکن بود! من فقط سکوت کرده بودم و پدر پشت سر هم شروع کرد به سرزنش و پرخاش به من! تا اینکه به نزدیکی خانه رسیدیم.

پر بازدیدترین ها

تعامل اعراب مسلمان و ایرانیان ʆ) نقش امام حسن(ع) و امام حسین(ع) در فتح ایران

تعامل اعراب مسلمان و ایرانیان (6) نقش امام حسن(ع) و امام حسین(ع) در فتح ایران

این نوشتار در نقد سلسله مقالاتی است که فتح ایران توسط اعراب مسلمان را یکی از مقاطع تلخ تاریخ معرفی نموده‌اند.
No image

امام حسین (ع): «الناسُ عبیدُ الدنیا و الدین لعق علی السنتهم یحوطونه مادرَّت معایشُهم فاذا مُحَّصوا بالبلاء قَلَّ الدَیّانون»

«مردم بندۀ دنیایند و دین بر زبانشان می‌چرخد و تا وقتی زندگی‌هاشان بر محور دین بگردد، در پی آنند، امّا وقتی به وسیلۀ «بلا» آزموده شوند، دینداران اندک می‌شوند.»
No image

قالَ رَسُولُ اللّهِ (صلّى اللّه علیه و آله):«اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤمنینَ لا تَبْرُدُ اَبَداً.»

پیامبر اکرم (صلّى اللّه علیه و آله) فرمود: «براى شهادت حسین علیه السلام ، حرارت و گرمایى در دلهاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.» (جامع احادیث الشیعه ، ج 12، ص 556)
Powered by TayaCMS