مسجدقل شریف؛ نماد احیای معنویت اسلامی

مسجد قل شریف یکی از مساجد اصلی و بزرگ قرون وسطی در قازان بوده که در قرن شانزدهم ساخته شد و به احترام قل شریف که در این مسجد خدمت می کرد و در طول اشغال این شهر کشته شد تغییرنام داد.
عده ای اعتقاد دارند سبک معماری این مسجد وامدار سبکهای بلغاری است اما مؤلفه های آن به سبک معماری عثمانی و دوره رنسانس شباهت دارد. مسجد قدیمی که در همین مکان ساخته شده بود در سال 1552 توسط روسها تخریب شد و دارای مناره های 8 متری بود که در ساخت آن سنگهای زیبای سفید نقش اصلی را برعهده داشت. در این مسجد یک مدرسه اسلامی و یک کتابخانه نیز قرار داشت.
وفاداری تاتارستان به دین و فرهنگ خود طی قرون متمادی حفظ شد و مسجد قل شریف در آغاز قرن بیست و یکمی پشت دیوارهای سفید شهر باستانی قازان دوباره متولد شد. تولد دوباره این مسجد نشانه شکوفایی فرهنگ و تحقق عینی همزیستی مسالمت آمیز اسلام و مسیحیت محسوب می‌شود.
این مسجد تاتارستان به ظاهر مدرن و بازسازی شده خود ژوئیه سال 2005 افتتاح شد، درحالی که کارهای ساختمانی آن حدود 10 سال پیش از افتتاح در سال 1996 به درخواست مینتیمر شایمیف رئیس جمهور تاتارستان آغاز شد. اقامه نماز ظهر روز جمعه در این مسجد یکی از مهمترین و بزرگترین رویدادهای پایتخت تاتارستان محسوب می‌شود.
این مسجد آبی و سفید درست مقابل یک کلیسای جامع مسیحیان ارتدکس در شهر قازان قرار دارد. این مسجد علاوه بر آنکه به عنوان نیایشگاه و محل اقامه نمازهای جماعت محسوب می شود به عنوان یک مرکز فرهنگی، علمی و آموزشی برای مسلمانان تاتارستان فعالیت کرده و دربرگیرنده نخستین موزه اسلامی روسیه هم قلمداد می‌گردد
مسجد دوطبقه قل شریف یک طبقه را به نیایش و یک طبقه را به موزه اسلامی خود اختصاص داده است. گنبد مرکزی این مسجد 39 متر و چهار مناره اصلی آن 57 متر ارتفاع دارند. قسمت اعظم هزینه ساخت این مسجد که بسیار قابل توجه بوده از سوی مؤمنان تاتار اهدا شده است.
اسلام در سال 992 وارد تاتارستان شد و بقدری گسترش یافت که امروزه دین رسمی این جمهوری کوچک روسیه محسوب می‌شود. مسجد مدرن قل شریف نماد احیای معنوی ، تجسم امید و ایمان این کشور است و یکی از افتخارات قازان و تاتارستان محسوب می‌شود.

جدیدترین ها در این موضوع

آیت الله حاج میرزا محمد غروی تبریزی (آیت اخلاص)

او يكي از علماي واقعي و زاهد بود و تا آخر عمر، تدريس را ترك نكرد . در سرما و گرما و با كهولت سن، راه طولاني را پياده به مدرسه طالبيه مي آمد . چند بار شاگردانش عرض كردند: «حاج آقا چرا سوار تاكسي نمي شويد؟» فرمود: «من كه توان آمدن دارم، چرا مال امام را خرج كنم؟ 4 خرداد 1394, 17:30

حضرت آیت الله حاج میرزا علی هسته ای اصفهانی

مرحوم هسته اي اصفهاني، موقعي كه آوازه و شهرت مرحوم آيت الله شهيد شيخ فضل الله نوري در ايران منتشر شده بود، وارد تهران شد و ابتدا به دروس برخي از اساتيد مشهور تهران رفت، ولي آنان را قابل استفاده براي خود نديد و دروس آنان را قابل مقايسه با اساتيد اصفهان ندانست. 4 خرداد 1394, 17:30

مرحوم حاج عباسعلی حسینی

در این بخش سیره ی تبلیغی مرحوم حاج عباسعلی حسینی بیان شده است. 4 خرداد 1394, 17:30

حاج شیخ حسن حجتی واعظ

رحوم حجتي واعظ، سخنوري بصير، شجاع، بليغ و فصيح بود . هنوز هم بعد از چهل سال از خاموش شدن اين خورشيد درخشان شمال، در افواه و السنه مردم سخن از ملاحت و شيريني سخنان وي مي رود . 4 خرداد 1394, 17:30

امام خمینی (ره) آینه مهر و قهر

امام در طول شبانه روز حتي يك دقيقه وقت تلف شده و بدون برنامه از قبل تعيين شده نداشتند . با توجه به شرايط سني و ميزان فعاليتي كه داشتند، باز هم ساعات خاصي را در سه نوبت - هر كدام، نيم تا يك ساعت - به اهل منزل اختصاص داده بودند كه هر كدام از ما كه مايل بوديم خدمت ايشان مي رسيديم و مسائل خودمان را مطرح مي كرديم. 4 خرداد 1394, 17:30

پر بازدیدترین ها

شيخ جعفر مجتهدي(ره)1

جت الإسلام دکتر محمد هادی امینی، فرزند برومند مرحوم آیت الله علامه امینی صاحب کتاب نفیس «الغدیر» نقل کردند:در سال 1349 هـ ش پس از وفات مرحوم پدرم علامه امینی، به خاطر تألیف و نشر کتابی به نام «قهرمان فخر» که در آن مطالبی بر ضد حزب بعث درج شده بود؛ دولت عراق تصمیم به جلب و محاکمه من گرفت.لذا مجبور به ترک نجف اشرف و عازم ایران شدم و در تهران اقامت گزیدم. 25 تیر 1393, 6:35

شيخ جعفر مجتهدي(ره)8

جناب مجتهدی در مورد عظمت معنوی جناب حافظ برای استاد مجاهدی نقل کرده اند :روزی مأمور شدم تا به اصفهان رفته و به مدت یک هفته مرکب یکی از روضه خوان های اهل بیت را تر و خشک کنم! ایشان می فرمودند:بعد از اتمام ماموریت ، از خانه که بیرون آمدم، مأموریت دیگری به من محول شد که بایستی به شیراز می رفتم. وقتی به دروازه قرآن شیراز رسیدم، نوری مرا تا حافظیه همراهی کرد. 25 تیر 1393, 5:24

شيخ جعفر مجتهدي (ره) 9

روزی در فصل زمستان هنگام خروج از منزل از شدت سرما دو عبا بر دوش انداختم در بین راه به سیدی از دوستان برخورد نموده و پس از اینکه مقداری از مسیر را با ایشان طی کردم متوجه شدم که از سرما بخود می لرزد، فوراً یکی از آن دو عبا را که بر دوشم بود و تازه تهیه کرده بودم به ایشان دادم. 25 تیر 1393, 5:19