دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

تسبیح موجودات

خداوند متعال فرمود: «هر موجودی تسبیح و حمد او (خدا) می گوید، ولی شما تسبیح آنها را نمی فهمید...» (برگرفته از: مبادی اخلاق، آیت الله جوادی آملی)
تسبیح موجودات
تسبیح موجودات

قال الله تبارک و تعالی:

«وَاِن مِنْ شیءٍ إلّا یُسبّح بحمده ولیکن لاتَفقَهونَ تَسبیحَهُم....» اسراء/ 44

خداوند متعال فرمود:

«هر موجودی تسبیح و حمد او (خدا) می‌گوید، ولی شما تسبیح آنها را نمی‌فهمید...» (برگرفته از: مبادی اخلاق، آیت الله جوادی آملی)

توضیح:

«تسبیح موجودات»

از مجموع آیات به خوبی استفاده می‌شود که زمامدار کل هستی خداست؛ با این تفاوت که هر موجودی خدا را از راه زمامداری خاص خود، درک می‌کند و می‌‌داند که زمام او به دست خداست و به همان اندازه خداوند نیز برای او ظاهر می‌شود؛ اما این که زمامدار موجود دیگر هم خداست، درک نمی‌کند.

البته فرشته ها که مدبرات امر و مجرای فیضند و انسان کامل که برتر از فرشتگان است، درک می‌کنند که زمامدار کلّ، خداست. از این رو هر موجودی خدا را از راه زمامداری خاص که برای خود مشاهده می‌کند، تسبیح می‌کند. اگر تسبیح گوی او «بنی آدمند و بس» و هر بلبلی است که «زمزمه بر شاخسار می‌کند» آنان گر چه مسبّح خدایند، اما مانند انسان «سبّوحٌ قدّوسٌ» نمی‌گویند.

در سوره مبارکه «اسراء» می‌فرماید:

«وَاِن مِنْ شیءٍ إلّا یُسبّح بحمده ولیکن لاتَفقَهونَ تَسبیحَهُم....» اسراء/ 44

هر چیزی تسبیح گوی و حامد خداست؛ یعنی، هر چیزی از راهی که در تحت زمامداری خداست، خدا را می شناسد و تسبیح گوی اوست و او را حمد می‌کند؛ اما فرشته‌ها و انسان کامل زمامداری خدا را دربارۀ جمادات، نباتات، حیوانات و انسانهای عادی و نیز زمامداری ذات اقدس اله را دربارۀ خودشان مشاهده می‌کنند؛ چنانکه قرآن از قول فرشتگان می‌گوید:

«نحن نسبح بحمدک و نقدّس لک» بقره/ 30

ولی اگر کسی به کل نظام امکانی بنگرد و زمامداری خود و سایر موجودات را در اختیار ذات اقدس اله بداند، خدا را با معرفت برین می‌شناسد و در نتیجه تسبیح و تقدیس او هم برتر و والاتر خواهد بود.

    منبع: جوادی آملی آیت الله ، عبدالله؛ مبادی اخلاق در قرآن، ص 195- 194.

قرآن

شماره آیه اسراء
نام سوره 44

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS