دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

عظمت قرآن

اشاره: در ستون «شرح نور» برآنیم تا آیات اخلاقی کلام وحی را مورد بحث قرار داده و به شرح مختصر این آیات با استناد به کلام ائمه معصومین(ع) بپردازیم.
عظمت قرآن
عظمت قرآن

اشاره: در ستون «شرح نور» برآنیم تا آیات اخلاقی کلام وحی را مورد بحث قرار داده و به شرح مختصر این آیات با استناد به کلام ائمه معصومین(ع) بپردازیم. مناسب است پیش از آغاز هدف مذکور، قدری درباره خود قرآن کریم به بحث بنشینیم.

‌‌«ان القرآن ظاهره انیق و باطنه عمیق لاتفنی عجایبه و لاتنقضی غرائبه و لاتکشف الظلمات الابه؛ به راستی که قرآن ظاهرش زیبا و شگفت انگیز و درونش ژرف و عمیق، شگفتی‌هایش فانی نشود و اسرار نهفته‌اش پایان نپذیرد، تاریکی‌های جهل و نادانی جز بدان برطرف نخواهد شد»(غررالحکم 2: 310)‌

قرآن کریم چشمه فیاضی است که طی قرون متمادی، همواره تشنگان هدایت را از زلال خود سیراب نموده و رهپویان طریق هدایت، دل و جان خویش را در این چشمه سار زلال شستشو داده‌اند و خود را به عطر دلاویز آن معطر ساخته‌اند. سخن گفتن درباره عظمت قرآن کریم تنها از عهده کسانی بر می‌آید که به درک معارف عمیق و حقایق الهی آن توفیق یافته اند. پیامبر اکرم(ص) و اهل بیت آن حضرت، به عنوان حقیقت قرآن و مفسران واقعی قرآن، شایسته ترین افراد برای توصیف عظمت این کتاب آسمانی هستند.

امیرالمومنین علی (ع) به عنوان قرآن ناطق و بزرگترین پرورش یافته مکتب قرآن و پیامبر(ص)، بارها و بارها به مناسبتهای مختلف در خطبه ها، نامه‌ها و کلمات حکمت آمیز خویش، به توصیف کلام الهی و بیان ویژگی‌ها و ارزشهای آن پرداخته، همه انسانها را به رعایت حق قرآن، تدبر و تفکر در آیات آن و اقتدا به هدایتهای آن ترغیب فرموده اند: «علیکم بالقرآن فاتخذوه اماما و قائدا»(نهج البلاغه: خطبه 147). آن حضرت در طول حیات پربرکت خود، همواره تلاش می‌کرد تا مسلمانان با مفاهیم بلند و معارف حیات ‌بخش قرآن آشنا شوند و آن را در متن زندگی خود قرار دهند.‌‌ انزوا و مهجوریت قرآن در میان مردم از مهم‌ترین نگرانی‌های آن حضرت بود. در این باره می‌فرمایند: «از مردمی که در جهالت زندگی می‌‌کنند و با گمراهی می‌‌میرند به خدا شکایت می‌کنم، زیرا در میان آنها کالایی کسادتر از قرآن نیست»(همان: خطبه 17). امام(ع) نه تنها نگران انزوا و غربت قرآن در عصر خود بود، بلکه گاهی از بی ‌توجهی نسلهای آینده به قرآن و حقایق آن ابراز نگرانی می‌نمودند: «بعد از من روزگاری فرا می‌‌رسد که قرآن و پیروانش از میان مردم رانده و فراموش می‌گردند... قرآن و پیروانش در میان مردم‌اند؛ امّا گویا حضور ندارند. مردم در آن روز در جدایی و تفرقه هم داستان و در اتحاد و یگانگی پراکنده‌اند. گویی آنان پیشوای قرآن بوده و قرآن پیشوای آنان نیست. از قرآن جز نامی در نزدشان نیست. آنان جز خطوط قرآن و اعراب آن چیز دیگری را نمی ‌شناسند»(همان: خطبه 147). نظر به اهمیت توجه به قرآن و نگرانی حضرت از انزوا و غربت کلام الهی، ایشان در واپسین لحظات حیات خویش چنین توصیه می‌فرمایند: «خدا را، خدا را درباره قرآن (در نظر بگیرید)؛ مبادا دیگران در عمل کردن به دستوراتش از شما پیشی گیرند(همان، نامه 47).

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS