دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

نماز جمعه

و نماز جمعه را به این نکته مخصوص بدان که روز جمعه، که روز برگزاری آن می‌باشد ،‌روز بزرگ و عید شریفی می‌باشد که خداوند متعال این امت را به آن مخصوص گردانیده است، و آن را وقتی شریف برای بندگانش قرار داده است تا بندگان را به درگاهش نزدیک گردانده، آنان را از آتش جهنم دور سازد.
نماز جمعه
نماز جمعه

در این باره شهید ثانی می‌گوید :

و نماز جمعه را به این نکته مخصوص بدان که روز جمعه، که روز برگزاری آن می‌باشد ،‌روز بزرگ و عید شریفی می‌باشد که خداوند متعال این امت را به آن مخصوص گردانیده است، و آن را وقتی شریف برای بندگانش قرار داده است تا بندگان را به درگاهش نزدیک گردانده، آنان را از آتش جهنم دور سازد. خداوند مردم را در این روز به روی آوری اعمال نیک و جبران کم کاری های عبادی در دیگر ایام هفته،‌تشویق نموده است و مهمترین راه بندگی و طریق تقرب به درگاهش در این روز را نماز جمعه قرار داد و از آن در کتاب کریمش «قرآن» به «یاد خدا» تعبیر کرده و آن را از دیگر نمازها که برترین راه تقرب به درگاه خدا هستند ،‌به این جمله برتری داد:

«ای کسانی که ایمان آورید ،‌چون در روز جمعه به نمازخوانده شوید ،‌ پس به ذکر خدا بشتابید و خرید و فروش را رها کنید که اگر بدانید ، آن برای شما بهتر است .»[1]

در این آیه‌‌ی شریفه تنبیهات و تاکیداتی است، که آن کسی که بهره ای از معانی داشته باشد، بدانها بیدار می‌شود و از مهمترین آن رمزها ،‌تعبیر از نماز ، به ذکر خداست. یعنی غرض اصلی از نماز ،‌یاد خدا به وسیله قلب و حضور عظمت او در اندیشه انسانی است. و این نکته و نکاتی شبیه این منشأ شده است که نماز ، بازدارنده از بدی‌ها و زشتیها باشد و این مسأله با توجه کامل به سوی خدا و ملاحظه‌ی جلال او که همان ذکر اکبر می‌باشد ،‌و بنابر آنچه در تفاسیر آمده است ،‌از ذکر مطلق مهم تر شمرده شده است ،‌حاصل می‌شود.

بنابراین ،‌اهتمام به نماز جمعه ، مانند دیگر نمازها واجب است ،‌و لازم است که انسان آمادگی لازم را برای لقاء خدا و ایستادن در در گاهش و حاضر شدن در محضرش و سعادت مناجاتش در خود ایجاد نماید و مقدمات آن ، از قبیل نظافت کردن  و خوشبو کردن و عمامه به سر گذاشتن و سر تراشیدن و کوتاه کردن سبیل و ناخن و دیگر سنن را انجام داده ،‌با قلبی پذیرا و صاف و عمل خالص و نیتی پاک ،‌همانگونه که با بزرگان دنیا ملاقات می‌کند ، به لقاء پروردگار بشتابد . در انجام وظائف ، بهره مندی از راحتی دنیا را قصد نکن ،‌که در معامله هایت خسارت می‌بینی و حسرت خواهی خورد . و در این روز هر عمل دیگری که انجام آن در نزد خداوند از پاداش برخوردار است را تا جایی که در توان داری بسیارانجام ده ، که با قصد انجام این امور اگر امکان آن را یافتی ، پاداشت چند برابر خواهد شد.

    منبع: بنیادهای اخلاق اسلامی ، علامه سید عبدالله شبر،چاپ دوم سال 1369،‌ناشر/بنیاد فرهنگی امام المهدی (عج)
    پی نوشت:
  • [1] . قرآن کریم ، سوره جمعه آیه 9

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS