خورشید کعبه

سال تولد حضرتش 30 ‌سال پس از عام‌الفیل بود و در دامن خانه توحید به دنیا آمد11)؛ افتخاری که در تاریخ بشر، به نام نامی او نوشته شده است. ای بارگهت قبله‌گه اهل نیاز / وی روضه حضرت تو خلوتگه راز/ در خانه کعبه زادی و زادگهت/ شد قبله مسلمین به هنگام نماز22) در سنین خردسالی علی(ع) قطحی بر جزیره‌العرب سایه افکند و قریش را در سختی معیشت قرار داد، حضرت محمد(ص) که روزگاری در دامن لطف ابوطالب گام نهاده بود، حق‌شناسانه با عموی خود عباس همراه شد و سرپرستی علی و جعفر را عهده‌دار شدند و فرزند دلبند ابوطالب در دامان محمد پرورده شد و الگوی شایستگی و وارستگی را از حضرتش به عاریت گرفت. خود آن حضرت می‌فرماید: آن هنگام که کودک خردسالی بودم، پیامبر مرا در آغوش محبت خویش پناه داد و در دامن لطف خویش پذیرایی‌ام کرد، در بستر مهر خود خواباند و عطر تن و جان شیفته‌اش را به من بویاند و می‌فرماید: همانند بچه شتری‌که در پی مادر خویش روان است، من دنباله‌رو پیامبر بودم، هر روز رویکرد جدیدی از اخلا‌ق بلند حضرتش برای من آشکار می‌شد که مرا نیز به پیروی از آن فرامی‌خواند. شخصیت والا‌ی محمد(ص) هر روز بیش از روز پیش در پرداخت شخصیت فرزند ابی‌طالب موثر می‌افتاد و در واقع نسخه دیگری از امین قریش را برای مسوولیت بس بزرگی آموزش می‌داد. آن زمان که فرشته وحی بر محمد فرود آمد علی جزو رازداران نزدیک پیامبر بود و در سنین جوانی و برخلا‌ف میل کهنسالا‌ن به آن حضرت ایمان آورد و بیش از پیش در خلوت انس او با خدا قرار گرفت. علی(ع) آنچنان در افق شخصیت پیامبر شکل گرفت که ارزش‌های متعالی را به دست آورد. علی(ع) بی‌تردید تجسم عدالت است و نام و یاد و اندیشه‌اش دادگستری را در ذهن مخاطب تداعی می‌کند و منادی آزادی و حریت است و در پرتو اندیشه توحیدی، بشریت را به آزادی واقعی فرامی‌خواند، بنده خداست و عبودیت و بندگی در آستان حضرت معبود را افتخار و عزتی برای خود دانسته، نوع بشر را به ارزش‌های والا‌ی خداباورانه فرا می‌خواند و بشریت امروز بیش از هر عصر و زمان دیگری به علی و تفکر آن حضرت نیاز دارد تا دردهای بی‌درمان خویش با مراجعه به فطرت خداجویش که در علی(ع) به عینیت نشسته است، درمان نماید. ‌ او نسخه کامل انسانیت است که شرق و غرب همانندش را ندیده‌اند و هر اندازه که بر عمر حضرتش بگذرد بر عظمت و والا‌یی‌اش افزوده می‌گردد. ابن ابی الحدید معتزلی که بزرگ‌ترین و جامع‌ترین شرح را بر نهج‌البلا‌غه حضرتش نوشته است در ضمن اشعاری که در اطراف ضریح حضرتش نوشته‌اند می‌گوید: یا برق ان جئت الغری فقل له / اتراک تعلم من بارضک مودّع. یعنی ای برق، اگر به وادی نجف رسیدی به او بگو آیا می‌دانی چه شخصیت عظیمی را در آغوش خود فشرده‌ای؟ در گستره خاک تو موسای کلیم، عیسای مسیح، محمد امین و جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و دیگر فرشتگان و ملکوتیان مأوا گرفته‌اند و در ادامه، که عشق آتشین محبت علی بر خرمن جانش می‌زند می‌گوید: ‌ ای نجف در تو نور خدا جلوه نموده، همان نوری که بر پیشانی آدم ابوالبشر نقش بسته بود، همان نوری که در صحرای طور بر موسی جلوه کرد. پی نوشت: 1- مروج‌الذهب سعودی ج 3 ص 2 2- دکتر سید جعفر شهیدی

روزنامه اعتماد ملی