دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

فضیلت ماه شعبان‌

این ماه از ماههاى بسیار شریف و با فضیلت و منسوب به پیامبر اعظم است. آن حضرت فرمود: ماه شعبان، ماه من است. هر کس یک روز از ماه شعبان را روزه بگیرد از نعمت‌هاى بهشتى بهره‌مند مى‌شود. از امام صادق (ع) روایت شده است: امام سجاد (ع) در ابتداى ماه شعبان، به یارانش فرمود: این ماه شعبان است. رسول خدا (ص) مى‌فرمود: شعبان ماه من است پس این ماه را با حُبّ به رسول خدا (ص) و تقرب الى اللَّه روزه بگیرید.
No image
فضیلت ماه شعبان‌
اعمال ماه شعبان اعمال این ماه دو قسم است؛ یک قسم مشترک بین همه روزها و شب‌هاى ماه است و قسم دوم اختصاص به روزهاى معینى از ماه دارد. اعمال مشترکِ شب‌ها و روزهاى ماه شعبان‌ 1. روزه داشتن. روزه گرفتن هر اندازه ممکن باشد، در این ماه مطلوب است. در روایات، از روزه این ماه به «کفّاره گناهان بزرگ» تعبیر شده است. 2. استغفار هر روز، هفتاد مرتبه: «اَسْتَغْفِرُاللَّهَ وَ اَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ» گفته شود. 3. صدقه دادن‌ از امام صادق (ع) نقل شده است که خداوند، صدقه این ماه را پرورش مى‌دهد و در روز قیامت، آن صدقه به اندازه کوه اُحُد دیده مى‌شود. 4. معاشرت نیکو با مردم 5. امر به معروف و نهى از منکر 6. هزار بار گفتن ذکر«لا اِلهَ اِلَّا اللَّهُ وَلا نَعْبُدُ اِلاَّ اِیَّاهُ مُخْلِصینَ لَهُ الدّینَ وَ لَوْ کَرِهَ الْمُشْرِکُونَ». 7. خواندن مناجات شعبانیه در هر روز 8. صلوات فرستادن بر پیامبر (ص) و اهل بیت آن حضرت‌ امام صادق (ع) فرمود: در ماه شعبان بر پیامبر و اهل بیت او زیاد صلوات بفرستید. 9. دعاى صلوات این دعا از امام سجاد (ع) روایت شده است و در هنگام زوال ظهر هر روز خوانده شود. اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ شَجَرَةِ النُّبُوَّةِ وَمَوْضِعِ الرِّسالَةِ وَمُخْتَلَفِ الْمَلائِکَةِ وَمَعْدِنِ الْعِلْمِ وَاَهْلِ بَیْتِ الْوَحْىِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْفُلْکِ الْجارِیَةِ فِى اللُّجَجِ الْغامِرَةِ یَأْمَنُ مَنْ رَکِبَها وَیَغْرَقُ مَنْ تَرَکَهَا الْمُتَقَدِّمُ لَهُمْ مارِقٌ وَالْمُتَاَخِّرُ عَنْهُمْ زاهِقٌ وَاللّازِمُ لَهُمْ لاحِقٌ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الْکَهْفِ الْحَصینِ وَغِیاثِ الْمُضْطَرِّ الْمُسْتَکینِ‌وَ مَلْجَأِ الْهارِبینَ وَعِصْمَةِ الْمُعْتَصِمینَ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ صَلوةً کَثیرَةً تَکُونُ لَهُمْ رِضاً وَلِحَقِّ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ اَدآءً وَقَضآءً بِحَوْلٍ مِنْکَ وَقُوَّةٍ یا رَبَّ الْعالَمینَ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ الطَّیِّبینَ الْأَبْرارِ الْأَخْیارِ الَّذینَ اَوْجَبْتَ حُقُوقَهُمْ وَفَرَضْتَ طاعَتَهُمْ وَوِلایَتَهُمْ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى‌ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاعْمُرْ قَلْبى‌بِطاعَتِکَ وَلا تُخْزِنى‌ بِمَعْصِیَتِکَ وَارْزُقْنى‌ مُواساةَ مَنْ قَتَّرْتَ عَلَیْهِ مِنْ رِزْقِکَ بِما وَسَّعْتَ عَلَىَّ مِنْ فَضْلِکَ وَنَشَرْتَ عَلَىَّ مِنْ عَدْلِکَ وَاَحْیَیْتَنى‌ تَحْتَ ظِلِّکَ وَهذا شَهْرُ نَبِیِّکَ سَیِّدِ رُسُلِکَ شَعْبانُ الَّذى‌ حَفَفْتَهُ مِنْکَ بِالرَّحْمَةِ وَالرِّضْوانِ الَّذى‌ کانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَالِه‌ وَسَلَّمَ یَدْاَبُ فى‌ صِیامِهِ وَقِیامِهِ فى‌ لَیالیهِ وَاَیَّامِهِ بُخُوعاً لَکَ فى‌ اِکْرامِهِ وَاِعْظامِهِ اِلى‌ مَحَلِّ حِمامِهِ اَللّهُمَّ فَاَعِنَّا عَلَى الْأِسْتِنانِ بِسُنَّتِهِ فیهِ وَنَیْلِ الشَّفاعَةِ لَدَیْهِ اَللّهُمَّ وَاجْعَلْهُ لى‌ شَفیعاً مُشَفَّعاً وَطَریقاً اِلَیْکَ مَهیَعاً وَاجْعَلْنى‌ لَهُ مُتَّبِعاً حَتّى‌ اَلْقاکَ یَوْمَ الْقِیمَةِ عَنّى‌ راضِیاً وَ عَنْ ذُنُوبى‌ غاضِیاً قَدْ اَوْجَبْتَ لى‌ مِنْکَ الرَّحْمَةَ وَالرِّضْوانَ وَاَنْزَلْتَنى‌ دارَ الْقَرارِ وَمَحَلَّ الْأَخْیارِ بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، شجره نبوّت و موضع رسالت و محل رفت و آمد فرشتگان و معدن دانش و اهل بیت وحى. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، کشتى روان در گرداب‌هاى بى‌پایان که در امان است هر که سوار آن است، و غرقه گردد هر که آن را وانهد. هر که بر آنها پیش افتد، از دین جَسته باشد و هر که از آنها پَس افتد، نابود است و همراه آنها به حقّ رسد. بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، پناهگاه محکم و دادرس بیچارگان، پناه گریختگان و نگهدار وابستگان. بار خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، رحمت بسیار که براى آنها رضایتبخش باشد و حقّ محمّد و آل محمّد را ادا بُوَد، به حول تو و قوّت تو اى پروردگار عالمیان. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد و پاکان و خوش کرداران و نیکان آنان که واجب کرده‌اى حقوق آنها را، و فرض کرده‌اى طاعت و دوستى ایشان را. خدایا! رحمت فرست بر محمّد و آل محمّد، و آباد کن دلم را به طاعت خود، و رسوا مکن به معصیت خود، و روزى کن مرا همدردى با کسى که تنگ گرفته‌اى بر او از روزى، براى آن‌که بر من، وسعت رزق دادى از فضل خود، و منتشر کردى بر من از عدلت، و زنده کردى مرا در زیر سایه‌ات؛ و این ماه پیغمبر تو و سیّد رسولان است و این، شعبانى است که آکندى آن را به رحمت و رضوان خود که شیوه رسول خدا بود - که درود خدا بر او و آلش باد - که آن را روزه مى‌داشت و شب زنده‌دارى مى‌کرد براى تواضع به تو در اکرام و گرامى داشت آن، و به همین حال بود تا هنگام مرگش. بار خدایا! ما را یارى کن در پیروى روشش در این ماه و رسیدن به شفاعت او. بار خدایا! بگر دانش براى ما شفیعى پذیرا شده و راهى مستقیم به سوى خودت، و مرا پیرو او بگردان تا ملاقات کنم تو را روز قیامت و از من راضى باشى و از گناهانم چشم پوشى، و ثبت کرده باشى برایم از طرف خودت رحمت و رضوان، و فرود آورى مرا در دارالقرار و جایگاه مردانِ خوش رفتار. 10. انجام اعمال آخرین جمعه ماه شعبان‌ اباصلت مى‌گوید که در آخرین جمعه شعبان، خدمت حضرت رضا(ع) رسیدم. فرمود: اباصلت! بیش‌تر ماه شعبان گذشت و این آخرین جمعه آن است. کوتاهى‌هاى گذشته را در آن جبران نما، به کارهاى سودمند بپرداز. دعا، استغفار و خواندن قرآن را بیش‌تر کن، از گناهانت توبه نما تا با خلوص از ماه خدا (رمضان) استقبال کنى. در باقى‌مانده این ماه، این ذکر را فراوان بگو: اَللّهُمَّ اِنْ لَمْ تَکُنْ غَفَرْتَ لَنا فیما مَضى‌ مِنْ شَعْبانَ فَاغْفِرْ لَنا فیما بَقِىَ مِنْهُ! بار خدایا! اگر در گذشته ماه شعبان مرا نیامرزیده‌اى، در باقیمانده این ماه، مرا بیامرز.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

 فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

فرازی از خطبه های نهج البلاغه در باب توحید

هر چه به ذات شناخته باشد ساخته است و هرچه به خود بر پا نباشد ديگرى اش پرداخته. سازنده است نه با به كار بردن افزار. هر چيز را به اندازه پديد آرد، نه با انديشيدن در كيفيت و مقدار. بى نياز است بى آنكه از چيزى سود برد. با زمان ها همراه نيست و دست افزارها او را يارى ندهد.
 خداشناسی در نهج البلاغه

خداشناسی در نهج البلاغه

پیشوایان دینی، همواره ما را از اندیشیدن در ذات خداوند بزرگ منع کرده اند؛ چرا که عظمت بی پایان حضرت حق، فراتر از آن است که عقل محدود و نارسای بشری به درک و شناخت او دست یابد. در بخشی از کلام امام علی علیه السلام آمده است: «اگر وهم و خیال انسان ها، بخواهد برای درک اندازه قدرت خدا تلاش کند و افکار بلند و دور از وسوسه های دانشمندان، بخواهد ژرفای غیب ملکوتش را در نوردد و قلب های سراسر عشق عاشقان، برای درک کیفیّت صفات او کوشش نماید .
 توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

توحید و خداگرایی‏ در نهج البلاغه

البته این‏گونه نیست که خداوند با وجود امکان اشراف انسان بر صفاتش او را بازداشته، بلکه روشن است که شناخت جامع موجود نامحدود از سوى یک موجودِ محدود محال است. قدرت او بر اشراف‏بخشیدن به‏انسان در شناخت خود، به این امرِ محال تعلق نمى‏گیرد؛ زیرا غیرخدا همه‏چیز محدودیت دارد و نامحدودکردن محدود ذاتاً محال است.
 توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

توحید در نگاه امام علی (علیه السلام)

بعضی متفکران بر این باورند که در قرآن بر اثبات وجود آفریدگار آیـاتـی ذکـر شده است که روشن ترین آن ها را آیه ذیل است: (افی الـلـه شک فاطر السموات والارض5؛ مگر درباره خدای متعال که خالق آسمان ها و زمین است، شکی هست؟
 توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغهʁ)

توحید از دیدگاه قرآن و نهج البلاغه(1)

با توجه به این نکته، باید ببینیم که قرآن کریم برای عقائد و معارف مطرح شده از جانب خودش چه دلائلی را مطرح کرده است ؟ و با وجود این شیوه که قرآن از همه گروه ها برهان ودلیل می طلبد، آیا ممکن است که خودش برای مطالب خود دلیل نیاورد؟ و آیا جا دارد که ما برای معارف اسلام، از جای دیگر طلب دلیل کنیم ؟
Powered by TayaCMS