ادخال سرور

ادخال سرور

قال رسول الله(ص): «انَّ احَبَّ الْاعْمالِ الَی اللَّهِ عَزَّوَجلَّ ادْخالُ السُّرُورِ عَلَی الْمُؤمِنینَ»

از جمله کارهایی که در فرهنگ اسلام ارزش والایی دارد و توصیه فراوانی به آن شده، و پاداشی بس بزرگ برای آن در نظر گرفته شده، «ادخال سرور» در قلب مؤمن است. سروری که نزد خداوند متعال مأجور بوده و موجب شادی رسول خدا و ائمه اطهار ‌شود. آنچه در نگاه اول از معنای سرور به ذهن سبقت می‌گیرد خنداندن دیگران است، اما این پندار شایع معنای تام و کاملی از ادخال سرور نیست، و حتی شاید در بعضی مواقع یک کار لغو و بیهوده محسوب شود. روزی امیرالمؤمنین(ع) به همراه عده‌ای از یارانشان از مسیری عبور می‌کرد. شخصی از راه رسید و عبای ایشان را از دوش حضرت برداشت و فرار کرد. همراهان حضرت از پی او دویدند و در نهایت او را به همراه عبا تسلیم حضرت کردند. امام علی(ع) با اشاره به آن فرد از همراهانش پرسید که او کیست؟ عرض شد: این فرد دلقکی است که با کارهایی از این قبیل مردم مدینه را می‌خنداند و موجبات شادی آنها را فراهم می‌کند. حضرت بی‌توجه به آن شخص فرمود: به او بگویید خدا روزی دارد که در آن روز اهل کارهای بیهوده و باطل می‌فهمند که دستشان خالی است.[1]

ادخال سرور در معنای واقعی خویش جایی است که شادی جای غم می‌نشیند و این امر زمانی حاصل می‌گردد که غم از دل به کلی برود؛ حال اگر کسی را که مشکلات فراوان مادی وی را احاطه کرده و توانایی رفع آنها را ندارد خنداندی؛ غم را از دل وی شسته‌ای؟ قطعاً چنین نیست.

براساس مطالب بیان شده می‌توان نتیجه گرفت که هر کار خیر در قبال مؤمنین که باعث شادی قلبی ایشان شود در قالب «ادخال سرور» معنا می‌یابد. امام صادق(ع) در این‌باره می‌فرماید: هرکس بر مؤمنى سرور وارد کند (کنایه از این‌که او را از گرفتارى‌ای نجات دهد، قرضش را ادا کند، به عیادتش برود، حاجتش را روا نماید) خداوند، عمل او را مجسم کند تا وقت مرگش به او بگوید: اى دوست خدا! بشارت باد تو را به کرامت و رضوان الهى. این عمل مجسم با او هست تا داخل قبر شود. باز همان بشارت را بدهد چون به محشر درآید، باز هم همان بشارت را بدهد و در هر هولى با او هست‌ و همان بشارت را مى‌دهد؛ مؤمن از این چهره بشارت دهنده مى‌پرسد: کیستى؟ پاسخ مى‌دهد: سرورى هستم که براى فلان کس آوردى.[2]