كربلا؛ نمايشگاه تمام خوبی ها و كمالات

نويسنده: حجت الاسلام قرائتی

آنچه در پي مي آيد سخنراني حجت الاسلام قرائتي در برنامه درسهايي از قرآن است که در آن به برخي فضائل وکمالات متجلي در واقعه کربلا اشاره کرده است.

***

شعر معروفي است که مي گويد: آنچه خوبان همه دارند، تو تنها داري. موضوع بحث ما اين است که همه ستايش ها يکجا در اهل بيت پيغمبر(ص) جمع است. هر کمالي را خداوند نسبت به هرکس بيان کرده، آن کمال در کربلاجلوه مي کند. کربلا، کربلانيست. نمايشگاه تمام خوبي ها در يک سمت، نمايشگاه تمام جنايت ها در سمت ديگر است. کشتن، جنايت است. اما بالاترين جنايت، کشتن طفل، بالاتر از کشتن طفل، طفل تشنه! بالاتر از طفل تشنه، روي دست پدر. کشتن هست اما ديگر شهيد زير سم اسب نمي شود. خيمه ها را که ديگر آتش نمي زنند. يعني يک سمت نمايشگاه درندگي، يک سمت نمايشگاه کمالات. ما در اينجا به برخي از کمالات موجود در کربلا اشاره مي کنيم:

• رضايت خدا از بندگان، رضايت بندگان از خدا

يکي از کارهاي خوب اين است که خداوند مي فرمايد: يک عده افراد هستند به آنها گفته مي شود: «يَا اَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ، ارْجِعِي إِلَي رَبِّكِ رَاضِيَهًًْْ مَّرْضِيَّهًْ» (فجر/27 و 28).

خدا ستايش مي کند که بعضي ها از خدا راضي هستند. خدا هم از اينها راضي است. شما نگاه کنيد امامان ما اقرار مي کردند، خود امام حسين(ع) روزي که بناست شهيد شود، صبح عاشورا که ديگر مطمئن بود حتماً شهيد مي شود، ذره اي گله نکرد. گفت: «رَاضِيَْهًْ مَّرْضِيَّهًْ». زينب کبري سخنراني متعدد کرد. يک جا در يک جمله نگفت: من مادر دو شهيد هستم. از شهادت امام حسين گفت. از شهادت اهل بيت هم گفت. بچه هاي خودش را مطرح نکرد. براي اينکه وقتي بچه هاي خودش را مطرح مي کرد، امام حسين غم مي گرفت. براي اينکه برادرش غصه نخورد، اسم بچه هايش را نبرد.

ما يک زن داريم مانند زينب کبري که دو جوانش در کربلا شهيد مي شود، دو برادرش هم شهيد مي شود. امام حسين و ابالفضل هردو برادر بودند. هجده فاميلش شهيد مي شود،اما مي گويد: من راضي هستم. آنوقت دختر ما به جايي رسيده که وقتي مي گوييم: اين لاک را پاک کن. مي گويد: نه! من حالااين لاک را بيشتر از نماز و خدا و پيغمبر دوست دارم. يعني يک کسي برايش لاک مهم است. يک کسي برايش هجده شهيد مهم نيست. خيلي فاصله داريم. يک آيه در قرآن داريم، که اگر کسي از خدا جدا شود، انگار در آسمان پرت شده، معلوم نيست پرنده ها او را کجا مي برند. «فَتَخْطَفُهُ الطيرُ» (حج/31).

• تسليم بودن اوليای خدا در برابر دستورات خدا

قرآن تعريف ابراهيم را مي کند. چون ابراهيم(ع) تا حدود صد سالگي بچه دار نشد. در آخر عمر خدا بچه اي به او داد و بچه اش هم ده، دوازده سال بزرگ شد. يک کسي که صد سال منتظر يک بچه بوده و حالايک نوجواني شده، خدا به ابراهيم مي گويد: اين بچه را بکش. اوبا بچه اش درميان مي گذارد و مي گويد: «إِنِّي اَرَي فِي الْمَنَامِ اَنِي اَذْبَحُكَ» (صافات/102) من پشت سر هم خواب مي بينم که تو را ذبح کنم.

اسماعيل به پدرش گفت: «يا ابَتِ» اي بابا! هرچه به تو دستور بدهند انجام بده. نگران نباش! «فَلَمَّا اَسْلَمَا» (صافات/103) هردو تسليم شدند. «وَتَلَّهُ لِلْجَبِينِ» اسماعيل را خواباند، کارد را گذاشت، خدا گفت: کارد را بردار. نمي خواستم خون ريخته شود، مي خواستم ببينم تو دل مي کني يا نه؟ ديدم دل کندي. هرچه خدا گفته انجام بده. اگر خداست ديگر غصه نمي خوريم.

در کربلا مي بينيم که فرزند امام حسين از پدرش مي پرسد: چرا ما را مي کشند: «السنا بالحق» ما مگر حق نيستيم؟ مي گويد: خوب اگر حقيم مرا بکشند. اين گفتنش آسان است. تسليم فرمان خدا، هرچه خدا گفت، ما تسليم هستيم. اين مهم است.

• سپاسگزاری خداوند از بندگان فداکار و مخلص

اين اسماعيلي که در نوجواني بنا شد او را بکشد، نوزاد که بود خدا به ابراهيم گفت: او را با مادرش در مکه بگذار، تنها باشند. يک زن جوان با يک بچه کودک، «بِوَادٍ غَيْرِ ذِي زَرْعٍ» (ابراهيم/37) در مکه اي که نه آب است، نه گياه است، نه کشت است. هيچ موجودي آنجا نيست. بيابان خالي است. ابراهيم بچه را گذاشت، اين بچه تشنه شد، در آن هواي داغ مادر ديد ابراهيم که رفته، خودش است و با يک بچه، هيجان زده در کوه صفا و مروه رفت. کوه صفا و مروه بغل مسجدالحرام است که الآن هم جزء مسجدالحرام شده است. يک خيابان چهارصد متري است. حاجي ها يکي از برنامه هايشان اين است که بايد ميان کوه صفا و مروه را هفت بار بيايند و بروند. هاجردويد رفت کوه صفا، از روي کوه ببيند درختي، گياهي، کبوتري، پرنده اي، چرنده اي هست، ديد چيزي نيست. دومرتبه به کوه مروه آمد، باز آرام نگرفت. هفت بار اين مسيررا طي کرد. به همه حاجي هاي تاريخ مي گويند: جاي خانم جوان، هاجر برويد. بالاخره بعد از اينکه چند بار مادر آمد و رفت، از زير دست اين کودک يک چشمه آب به نام آب زمزم جوشيد.

اين را خدا مطرح مي کند. مي گويد: «إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَهًْ مِن شَعَائِرِ اللَّهِ» (بقره/158) صفا و مروه جزء شعائر الهي است. «فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ...» کسي که حج مي رود يا عمره مي رود، بايد اين کوه را طي کند. آخرش مي گويد: خدا شاکر است.يعني اگر يک زن فداکاري کرد، من به همه مراجع تقليد و علما و تجار و به همه پولدارهاي تاريخ، مي گوييم: مکه برويد. مثل اين خانم، هيجاني، صفا و مروه را سعي کنيد. من نمي گذارم که کسي کاري براي من کند، گم شود.

تازه کودکي که آب پيدا کرد، اين است. در کربلاچه شد؟ درکربلاهم کودک بود، هم آب نبود، تشنه بود. هم زينب کبري و امام حسين هرچه اين طرف و آن طرف رفتند، آب پيدا نکردند. علي اصغر روي دست پدر شهيد شد، گلويش پاره شد. پس ببينيد خداوند در آياتي تجليل مي کند از يک مادري که بچه اش را تشنه گذاشت و هيجاني و پريشان و بدون همسر و تنها ولي بالاخره بچه آب پيدا کرد و کشته هم نشد. آنوقت اين کمال خيلي پررنگ تر در کربلابود.

4- اقامه نماز، حتی در ميدان جنگ با دشمن

در قرآن خدا تعريف مي کند. مي گويد: مرداني هستند که «رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَارَهًْ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ اللَّهِ» (نور/37) ستايش مي کند از بازاري ها و تجاري که صداي اذان را شنيدند، مغازه را تعطيل مي کنند. يعني کسب و کار، اينها را از نماز باز نمي دارد. در کربلاکسب و کار نبود، اما بايد گفت:«رجال لاتلهيهم سهام و لاسيف» نه تير، نه شمشير اينها را از خدا باز نداشت. يعني زير باران تيراندازي ها امام حسين نماز خواند. خدا در قرآن ستايش مي کند که اين آقا از مشتري اش گذشت. با اينکه مشتري بود رها کرد و دنبال نماز رفت. خدا ستايش مي کند از کسي که کسب و کار، او را از نماز باز نداشت. در کربلامهمتر از کسب و کار بود. تيراندازي بود. در برابر تيرها امام حسين از نماز محروم نشد.