دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

شکیبایی و تحمل

No image
شکیبایی و تحمل

بی‌تابی و قرار از كف دادن و يا همان جزع و فزع واكنش افراد ضعيف در برابر مصيبت است. بی‌تابی نه تنها موجب تخليه هيجان نمی شود، بلكه موجب افزايش مصيبت و موجب بزرگ‌نمايی آن نزد فرد آسيب ديده می‌شود. مصيبت، سنتی الهی است، چرا که ما خاكيان در سختی آفريده شده ايم و جوهره جان ما، بايد جلای رنج را برای صيقل يافتن تحمل نمايد. خداوند در جای جای قرآن به اين مسأله اشاره كرده و مصيبت‌های امت‌های پيشين و رسولان بزرگ خود را در پيش ديد ما قرار داده است. شكيبايی و تحمل از لوازم زندگی در اين فضای پر مصيبت است و امامان معصوم (ع) ما رهنمودهای فراوانی را برای پيروانشان به يادگار نهاده‌اند تا از اين آزمون بزرگ، صابر و بشارت گيرنده به درآيند. ما اين رهنمودها را بر اساس مرحله و زمان مناسب كاربرد آنها به اقسام زير تقسيم می‌كنيم؛

سكون

روزها و لحظه‌های نخستين رويارويی با مصيبت، سخت و تلخ است. فشار شديد مصيبت و بهت حاصل از آن، انسان را گاه به فعاليت‌های غير عادی سوق می‌دهد. برخی به گريه و زاری می‌پردازند، برخی به داروهای تسكين دهنده رو می‌آورند و برخی فعاليت‌های اضافی و جنب و جوش‌های بيهوده از خود نشان می‌دهند. پس نخستين كار ما جلوگيری از فعاليت‌های اضافی است كه گاه در حالت‌های خاص و شديدتر، به كارهای نابخردانه می‌كشد. جنب و جوش اضافی و فعاليت‌های بيهوده به هنگام رسيدن مصيبت نادرست است و نه تنها كمكی به تسكين آن نمی كند، بلكه موجب هدر رفتن توان روحی و جسمی فرد مصيبت ديده كه بايد به نحوی عقلانی و حساب شده هزينه شود می‌گردد.

بی‌تابی نكردن

بی‌تابی و قرار از كف دادن و يا همان جزع و فزع واكنش افراد ضعيف در برابر مصيبت است. بی‌تابی نه تنها موجب تخليه هيجان نمی شود، بلكه موجب افزايش مصيبت و موجب بزرگ‌نمايی آن نزد فرد آسيب ديده ميیشود. حضرت علی(ع) می‌فرماید: بی‌تابی موقع بلا تمام محنت است.

عبادت و ذكر

در ميان رفتارهای ائمه به هنگام مصيبت، نماز خواندن، صدقه دادن، روزه گرفتن و ذكر گفتن نيز روايت شده است. درباره رويارويی اميرمؤمنان(ع) با مصیبت روايت شده كه هزار ركعت نماز می‌خواندند و گاه به شصت نفر صدقه می‌داد و سه روز را روزه می‌داشت و فرزندانش را نيز به همين امور فرمان می‌داد. اين عبادت‌ها افزون بر جلب محبت خداوند و رضايت و رحمت الهی موجب فراموشی نسبی شخص، نسبت به مصيبت وارده می‌شود و او را به زندگی عادی باز می‌گرداند. ذكر نيز جايگاه ويژه ای در شيوه برخورد ائمه با مصيبت دارد، به ويژه اذكار ويژه ای مانند ذكر يونسيه كه برگرفته از قرآن است. در نتيجه در هنگام وارد شدن مصيبت سعی كنيم كه اشتغال به امور مهم را از سر بگيريم و از سر بی‌تابی و ناشكيبايی كارهای مهم خود را رها نكنيم و به عزاداری افراطی و طولانی و غم و غصه خوردن غير معمول روی نياوريم و دوای درد خود را اشتغال داشتن به كارهای اساسی و مهم بدانيم حتی اگر اين گونه هم نباشيم خويشتن داری خود را حفظ كنيم.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS