دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

چگونگی پيدايش حب دنيا

No image
چگونگی پيدايش حب دنيا پرسش:

چه علل و اسبابي موجب مي شود انسان نسبت به دنيا مجذوب شده و محبت آن را در دل خود بپروراند و شيفته آن گردد؟

پاسخ:

    در مباحث اخلاقي و بحث هاي رواني، عوامل و اسبابي براي ايجاد محبت مطرح شده که در اينجا فقط به اهم آنها اشاره مي کنيم:

        1- التذاذ و لذت بردن

    يکي از عوامل ايجاد محبت در انسان، مسئله «التذاذ و لذت بردن» است. انسان از هر چيزي که لذت ببرد، آن را دوست مي دارد، و اين لذت بردن، موجب مي شود که رابطه اي براساس محبت با آن شي برقرار کند، هر چه سطح اين التذاذ بالا باشد، اين محبت نيز در انسان ريشه دارتر و عميق تر مي شود. يعني بالارفتن سطح التذاذ در انسان، موجب عميق‌تر شدن محبت در او مي گردد.

        2- مؤانست و همراهی

    عامل دوم موانست و همراهي است. اگر انسان با موجودي به صورت تنگاتنگ همراه شود، اجتماع و همراهي او با آن موجود، براي مدت طولاني، موجب ايجاد «انس» نسبت به آن مي گردد. اين عامل آن قدر مهم است که برخي مي گويند: ريشه انسان از «انس» است و مؤانست نيز «الفت و محبت» را به همراه دارد. يعني بر اثر مؤانست، با آن شيئ الفت پيدا مي شود و اين انس و الفت نيز محبت نسبت به آن را درپي خواهد داشت. مثلاً حتي اگر کسي يک حيوان در خانه داشته باشد و با آن مؤانست پيدا کند، همين برخورد روزمره، کم کم موجب ايجاد الفت و محبت به آن مي شود.

        3- زيبايی و جمال

    عامل سوم محبت در انسان مسئله «زيبايي» است. يعني چون انسان، زيباپسند است، اگر با يکي از مظاهر آن برخورد داشته باشد، محب آن شده و آن شيئ را دوست مي دارد. مثلاً زيبايي هاي ظاهريه اي که انسان با حواسش ادارک مي کند، مانند زيورآلات زينتي و حتي اگر بدلي هم باشد، نظر آدمي را به خود جلب کرده و انسان از آن خوشش مي آيد و محب آن مي گردد. يعني وقتي يک شيئ به لحاظ زيبايي توجه انسان را به خود جلب کند، انسان کم کم به او ميل پيدا کرده و همين سبب محبت نسبت به آن شيئ مي شود.

    اين سه عامل از عوامل ايجاد محبت در انسان است که درصورت تحقق آن، محبت انسان نسبت به متعلق آن بروز و ظهور پيدا کرده و به مرحله فعليت مي رسد. بنابراين حب دنيا زماني در سلوک فردي و اجتماعي عينيت پيدا مي کند که سطح التذاذات نفساني انسان از نعمات و مواهب دنيوي، از حد اعتدال خارج و به مرحله اعلي برسد. از طرفي همراهي و موانست با دنيا، اکبر هم انسان گردد و در نهايت جمال و زينت هاي دنيوي در منظر انسان جايگاه والايي داشته باشد. در چنين شرايطي محبت دنيا در دل انسان تقويت شده و در نتيجه دنيا درنظر او در جايگاه هدف قرار مي گيرد، و چنين انساني ديگر هيچ مرزي را رعايت نخواهد کرد، نه مرزهاي عقلي و انساني و نه مرزهاي تشريعي و الهي. و اينکه در روايات از قول امام صادق(ع) فرموده اند: «حب الدنيا راس کل خطيئه» محبت دنيا ريشه و راس همه خطاها و مفاسد انسان خواهد بود. (کافي، ج2، ص315) نشات گرفته از همين عوامل است.

    معروف است که امام علي(ع) وارد بيت المال شد درحالي که سکه هاي طلاو نقره مي درخشيد و درهم و دينارها برق مي زد، حضرت خطاب به دنيا فرمود: «غري غيري» برو ديگري را فريب بده! (وسائل الشيعه، ج15، ص109) چراکه مظاهر و جلوات دنيايي، انسان را جذب کرده و روي وابستگي دل انسان به دنيا اثر مي گذارد، و او را فريب مي دهد.

     روزنامه كيهان، شماره 21041 به تاريخ 3/2/94، صفحه 6 (معارف)

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

معاد در نهج البلاغه

يکى از برنامه‏ هاى مهمى که تمامى پيامبران الهى پس از خداپرستى، مردم را به آن توجه مى دادند، اعتقاد به معاد بوده است؛ زيرا در سايه اعتقاد به معاد است که هدف از آفرينش تحقق مى يابد و اعمال و رفتار انسان ارزش و معنا پيدا مى کند. از اين رو ما مسلمانان معتقديم که خداوند بارى تعالى در روز قيامت، همه انسان‏ها را دوباره زنده خواهد کرد تا در پيشگاه او، به حساب اعمال و رفتارشان رسيدگى شود.
معاد در نهج البلاغه

معاد در نهج البلاغه

اين درس را به بحث مرگ و رستاخيز اختصاص داده ايم كه از پايه هاى اصلى ايمان و عمل است. امام علیه السلام در اين خطبه "خطبه 109" مطالب مختلفى را بيان كرده كه، بخشى از آن را كه درباره ى مرگ و قيامت است برايتان انتخاب كرده ايم در آغاز وضع انسانها به هنگام مرگ را مجسم مى كند مى گويد: 'وضعى كه به هنگام مرگ براى آنان پيش مى آيد وصف ناشدنى است'. "فغير موصوف ما نزل بهم".
No image

مبدأ و معاد در نهج البلاغه ، با نگاه تطبیقی به معنویت‌های کاذب

مبدأ و معاد یعنی اعتقاد خدا به منزله سرآغاز آفرینش و معاد یعنی اعتقاد به سرانجام انسان و عالم. مبدأ و معاد مجموعه اعتقادهای انسان را در بر می گیرد. از بدو پیدایش اسلام، پیشوایان دین، راه و رسم ارتباط با خدا را در زندگی فردی و اجتماعی انسان بیان نموده و بر سرانجام زندگی و اعمال انسان تاکید ورزیده اند. در مقابل گروه های متعدد معنویت گرا نگاهی متفاوت به این مسأله را بیان داشته اند برخی منکر مبدأ و معاد گشته اند و برخی تفسیری غلط از آن، بیان نموده اند.
بهشت چگونه مكانى است؟

بهشت چگونه مكانى است؟

پس اگر با ديده دل به آنچه از بهشت براى تو وصف شده است نگاهت را بدوزى، جان تو از آنچه از دنيا، همچون شهوت ها و خوشى ها و زيورها و منظره هاى دل انگيز و زيباى آن كه براى تو آفريده شده است بيزارى جسته و با انديشيدن در صداى برگ هاى درختانى كه در اثر وزش نسيم پديد مى آيد و ريشه هاى آن درختان در درون تپه هايى از مشك بر ساحل جوى هاى بهشت پنهان گرديده است، و نيز با انديشيدن در خوشه هاى مرواريد، و شاخه هاى تر و تازه آن، و ظاهر شدن آن ميوه ها به صورت هاى گوناگون، در پوست شكوفه هاى آن درختان، جان تو حيران و سرگردان و از خود بيخود مى گردد.
پیشگفتار

پیشگفتار

هر چند معاد، موضوع اصلى اين كتاب را تشكيل نمى دهد، ولى از لابه لاى آن مى توان به خوبى و روشنى ابعاد گوناگون آن را دريافت . از اين رو نگارنده بر آن شده است كه در اين باره تحقيقى به عمل آورد كه نتيجه اين تحقيق و بررسى چيزى است كه در برابر خوانندگان قرار گرفته ، و به نام معاد در نهج البلاغه تقديم مى گردد.
Powered by TayaCMS