انتظار فرج

برای تداوم زندگی و تحمل دشواریهای آن، نیازمند انگیزهای نیرومند هستیم که در پدیده “امید به آینده” تجلی می یابد. اگر بدانیم که در آینده جهان در حکومت حضرت مهدی(عج)، گنجهای نهفته زمین آشکار می شوند، اگر بدانیم عدالت به طور کامل برقرار می شود، اگر بدانیم که هیچ ظلمی نخواهد شد، مسلما این امید به آینده، به زندگیها، شور و نشاط می بخشد. انتظار فرج باعث می شود که حرفهای قدرتمندان زورگوی جهان را یا یقین به آینده زیبای جهان، به سخره بگیریم. انتظار فرج باعث می شود که راضی به وضع موجود نبوده و پویا باشیم. انسان پویا، هرگونه بی تفاوتی را نفی می کند. دوران طولانی غیبت، باعث می شود که لحظه به لحظه به مرحله خلوص کامل نزدیک شویم و قدرت تحمل ما در برابر ناملایمات، بالاتر رود. کسی که معتقد است امام زمان(عج) ناظر بر حالات و نیات اوست و چیزی از دیدگانش غایب نیست، مواظب اعمال و حرکات و سکنات خود است تا خطایی نکند. منتظر حقیقی، انحرافات اجتماعی را تحمل نمی کند و بر ضد آن می شورد. کلام پیامبر اعظم اسلام تعیین کننده همین معناست: “هر کس از شما که کار زشتی را [در جامعه] دید، قطعا با عمل خود، به آن اعتراض کند؛ و اگر قدرت آن را ندارد، با زبان خود به آن اعتراض کند؛ و اگر قدرت آن را ندارد، با قلب خود به آن اعتراض نماید. یعنی نسبت به آن [بی اعتنایی کند.] و این [کراهت و اعتراض قلبی] پایینترین درجه ایمان است.” شاید شما بعد از خواندن مطالب فوق، بگویید خیلی ها منتظرند اما این خصوصیات را ندارند. منتظرند و بی تفاوت. منتظرند و زودرنج و بی تحمل. منتظرند، اما... درست است. همه اینها به ظاهر منتظرند. منتظر واقعی این گونه نیست. کسی که منتظر واقعی ظهور حضرت مهدی(عج) است، می خواهد از سربازان ایشان باشد. پس اگر نتواند سختیهای کنونی را تحمل کند، چگونه می تواند در مبارزات سخت آن حضرت با ظالمان، ایشان را یاری کند؟ و اگر به ظن خود منتظر است ولی بی تفاوت، مسلما در اشتباه است، چون بی تفاوتی را می توان نوعی ظلم به دیگران تلقی کرد. بی تفاوتی یعنی سکوت در مقابل فرو رفتن دیگران در گرداب انحراف و بدبختی؛ و این، با ظلم ستیزی سازگار نیست. پس این شخص در ادعای منتظر بودن خود، صادق نیست. بیایید انتظار فرج را از لقلقه زبان به عرصه عمل وارد کنیم و رفتار یک منتظر واقعی را داشته باشیم. انتظار فرج به همین سادگی نیست.

روزنامه رسالت