سخن چینی

سخن چینی

قال علی (ع) : « ایاک و النمیمة فانها تزرع الضعینة و تبعّد عن الله و الناس » ( تصنیف غررالحکم و دررالکلم/حدیث 4454)

«سخن چینی بیان سخنان گفته شده درباره کسی، به خود او است به این معنا که به او بگوید : فلان شخص درباره تو چنین می‌گفت، و سخن چین به کسی می‌گویند که سخن فردی را به کسی که مطلبی درباره او گفته شده برساند.»[1] سخن چینی یکی از آفات زبان و رذائل اخلاقی است که صفت بسیار زشتی می باشد. خداوند در قران می‌فرماید :

« و لاتطع کلّ حلاّف مهین همّاز مشّاء بنمیم »[2]

از هر قسم خور پست و فرومایه که دائم عیب جویی و سخن چینی می‌ کند پیروی نکن.

انسان در برابر شخص سخن چین وظایفی دارد از جمله اینکه:

1-حرف او را نپذیرد و به حرف او گوش نکند.

2- او را از این کار زشت باز دارد چرا که سخن چینی از منکرات است و نهی از منکر واجب است. خداوند در قرآن می‌فرماید:

وامر بالمعروف وانه عن المنکر[3]

3- اینکه اورا مبغوض دارد زیرا او مبغوض خداوند است.

4- اینکه به شخصی که مطلبی از او نقل شده است سوء ظن پیدا نکند زیرا خداوند در قرآن می‌فرماید: « واجتنبوا کثیراً من الظن ان بعض الظن اثم »[4]

از بسیاری از گمانها اجتناب کنید چرا که بعضی از گمانها گناه است.

5- اینکه سخن چینی او را به تجسّس وادار نکند. خداوند در قرآن می‌فرماید :« ولا تجسّسوا »[5]

6-اینکه خودش مرتکب چنین گناهی نشود. یعنی سخن چینی شخص سخن چین را برای کسی که در مورد او سخن چینی شده است، نقل نکند.[6]

پی نوشت:
• [1] - آیت ا.. مجتبی تهرانی، اخلاق الهی ، تهران، انتشارات موسسه فرهنگی دانش و اندیشه معاصر، چاپ دوم ، 1381ه ش، جلد چهارم ص302
• [2] - قلم/ 10 و 11
• [3] - لقمان/ 17
• [4] حجرات/ 12
• [5] - حجرات/12
• [6] -- شبّر، سید عبدالله ، اخلاق،ترجمه محمد رضا جباران، انتشارات هجرت، چاپ پنجم،1379هش، ص 243