تدریس ابومحمد حسن بن علی حلی

شاگردان

در کتب رجال، تنها به سه نفر از شاگردان ابن داوود اشاره شده است به اعتقاد برخى، آنان شاگردان روایتى وى بوده اند، که عبارتند از:

1.رضى الدین ابوالحسن على بن احمد بن یحیى بن مزیدى حلى. وى به سال (757هـ .ق.)^([13]) رحلت کرد و در نجف دفن شد. او از استادانشهید اول و از شاگردان علامه است. شهید از وى با القابى چون: «شیخ، پیشوا، پادشاه ادبا و علما...» یاد کرده است.^([14]) ابن مزیدى، علاوه بر علامه و ابن داوود، از پدرش نیز روایت کرده است.^([15])

2. شیخ زین الدین على بن طراد مطارآبادى. وى سال (762 هـ .ق.) در حله وفات یافت.^([16])شهید اول از وى نیز روایت کرده و در اجازه اش، زین الدین مطارآبادى را چنین توصیف نموده است:

«امام، فقیه، محقق و دانشمند مدقق.»^([17])

3. سید تاج الدین محمد بن قاسم بن حسین علوى حسنى دیباجى حلى، معروف به «ابن معیه». شهید وى را «اعجوبه زمان در همه فضائل» توصیف مى کند و در کتاب «مجموعه» که به خط جدّ شیخ بهایى محمد بن على جبعى است، آمده است: سید تاج الدین در سال 776 هـ .ق. در حله درگذشت و پیکرش به نجف اشرف انتقال یافت.^([18]) به گفته آقا بزرگ تهرانى: سید تاج الدین، از شاگردان علامه و خود، استاد سید احمد بن على بن حسین، مؤلف «عمدة الطالب» است.^([19]) همچنین شیخ آقابزرگ تهرانى گفته است: شصت و اندى شیخ داشته است.^([20])

آثار وى عبارتند از: «معرفة الرجال»، «نهایة الطالب فى نسب آل ابیطالب» و «الفلک المشحون.»

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه