دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

چرا خوش‌اخلاقی يك فضيلت است؟

No image
چرا خوش‌اخلاقی يك فضيلت است؟

خوش اخلاق به كسي گفته مي‌شود كه با گشاده‌رويى، زباني ملايم و برخوردي شاد و محبت‌آميز با مردم روبه‌رو مي‌شود، و در هر شرايطي اين توانايي را دارد كه با خوش‌رويى برخورد كند. براي اخلاق معاني متفاوتي ارائه شده است كه البته اغلب آنها در يك راستا بوده و منافاتي با يكديگر ندارند. اما در يك جمله كوتاه، مي‌توان گفت: «اخلاق يعني موضع‌گيري»، و البته مواضعي كه منطبق و نشأت گرفته از «خُلق» آدمي است و «خُلق» به صفات، مواضع و جهت‌گيري‌هايي مي‌گويند كه «ملكه» انسان شده است، خواه اين ملكات فضايل باشند و خواه رذايل و همه افعال بدني انسان نيز از همين ملكات است.

پيامبر اكرم صلوات‌الله عليه و‌آله فرمودند: «إنما بُعِثتُ لاُتمِّم مكارِم الأخلاقِ. به راستى كه من براى به كمال رساندن مكارم اخلاق مبعوث شده‌ام / كنزالعمال، ج13، ص151» - يعني چه؟ يعني آمده‌ام كه با تزكيه، با كنار زدن غبار نفس از عقل و قلب، با وحي، با رهنمايي و رهبري، با تعليم كتاب و حكمت، موضع‌گيري‌ها و جهت‌گيري‌هاي انسان را [در هر موضوع و امري]، به كمال برسانم، به گونه‌اي كه اين كمالات، ملكه او شود، نه يك كمال و رفتاري مقطعي و فرّار. بديهي است كه ايمان به خدا و معاد، يك نوع موضع‌گيري است – چنانکه اطاعت و تبعيت از پيامبر و امامان و تاسي به آموزه‌هاي قرآني و سيره اهل عصمت عليهم السلام نيز نوعي موضع‌گيري است – چنانکه رفتارهاي ساده و پيچيده انسان در قبال هر موضوعي، از خوردن و آشاميدن گرفته، تا رفتار در قبال پدر و مادر، ازدواج، همسر و فرزند، كار و معامله و تجارت، يا جنگ و صلح و...، همه موضع‌گيري (اخلاق) است. پس، «وإِنّك لعلى خُلُقٍ عظِيمٍ»، به عظمت كمال انساني پيامبر اكرم صلوات‌الله عليه و‌آله تصريح دارد. خوش اخلاق به كسي گفته مي‌شود كه با گشاده‌رويى، زباني ملايم و برخوردي شاد و محبت‌آميز با مردم روبه‌رو مي‌شود، و در هر شرايطي اين توانايي را دارد كه با خوش‌رويى برخورد كند. بعضى از مردم بطور طبيعى خوش اخلاق و خوش برخوردند و اين يكى از مواهب الهى است كه نصيب هر كس نمي‌شود. كسي كه داراي اخلاق نيكو است، بايد خدا را با تمام وجودش شكر گويد، ولى گروهى چنين نيستند، اما مي‌توانند با تمرين و ممارست و به كار بستن اصولي دقيق، حسن خلق و خوش اخلاقي را در وجود خود زنده كنند و چنان در عمق جانشان نفوذ كند كه طبيعت ثانويه شود.

در حديثي از حضرت امام على (عليه السلام) مي‌خوانيم: «عُنْوانُ صحِيفةِ الْمُوْمِنِ حُسْنُ خُلُقِه‌»؛ [جامع الأخبار، ص 107] سرلوحه نامه عمل انسان با ايمان، حُسن خلق اوست. مي‌دانيم آنچه در عنوان و سرلوحه نامه اعمال قرار مي‌گيرد، بهترين و مهم‌ترين آنهاست و به تعبير ديگر، چيزى است كه قدر جامع همه اعمال نيك است و قبل از هر چيز نظرها را به خود متوجّه مي‌سازد. [الأخلاق فى القرآن، ج ‌3، ص 118]

پيامبر صلى‌الله‌عليه‌و‌آله: «ثلاثٌ منْ لمْ تكُنْ فيهِ فليس مِنّى و لا مِن‌الله‌ عزّوجلّ. قيل: يا رسول‌الله‌، و ما هُنّ؟ قال: حِلْمٌ يرُدُّ بِهِ جهْل الْجاهِلِ و حُسْنُ خُلْقٍ يعيشُ بِهِ فِى النّاسِ و ورعٌ يحْجُزُهُ عنْ معاصِى‌الله‌ عزّوجلّ»؛ (خصال، ص 145، ح 172) سه چيز است كه هر كس نداشته باشد نه از من است و نه از خداى عزّوجلّ. عرض شد: اى رسول خدا! آنها كدامند؟ فرمودند: بردبارى كه به وسيله آن جهالت نادان را دفع كند، اخلاق خوش كه با آن در ميان مردم زندگى كند و پارسايى كه او را از نافرمانى خدا باز دارد. امام صادق عليه‌السلام: قال لُقْمانُ لاِبْنِهِ: يا بُنىّ اياك و الضّجر و سوء الْخُلْقِ و قِلّة الصّبْرِ فلا يسْتقيمُ على هذِهِ الْخِصالِ صاحِبٌ و ا لْزِمْ نفْسك التُّودة فى اُمورِك و صبِّرْ على مووناتِ الاِ خْوانِ نفْسك و حسِّنْ مع جميعِ النّاسِ خُلْقك؛ (قصص الأنبياء، ص 198، ح 245.) امام صادق عليه‌السلام فرمود: لقمان به فرزندش فرمود: فرزندم! از بى‌حوصلگى و بد اخلاقى و بى‌تابى دورى كن كه هيچ دوستى تحمل اين خصلت‌ها را ندارد. در كارهايت آرام و بردبار، در تحمّل زحمات برادران صبور و با همه مردم خوش اخلاق باش. رابطه با مردم و رعايت اخلاق اجتماعي يكي از مهم‌ترين و گسترده‌ترين عرصه‌هاي خودسازي و پرورش توانايي‌هاي انسان است. در اين ميدان است كه انسان مي‌تواند در اثر ارتباط با انسان‌هاي ديگر ارزش‌هاي وجودي ساير مهارت‌هاي حرفه‌اي، علمي، عقلي و مديريتي خود را بنماياند و فضايل اخلاقي و كمالات انساني را در خويش نهادينه كند و همچنين به شكوفايي توانايي‌هاي ديگران نيز كمك نمايد. در عرصه تعامل اجتماعي، حُسن خلق و خوش اخلاق بودن (به معناي دوم)، جايگاه ويژه‌اي دارد و نخستين نمود توانايي شخصيت روحي و معنوي انسان است.

مقاله

جمع آوری و تدوین رسول غفارپور

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

شگفتی های آفرینش در نهج البلاغه

شگفتی های آفرینش در نهج البلاغه

امیرمؤمنان علیه السلام در خطبه ای درباره آفرینش آسمان و شگفتی های آن می فرماید: «خداوند، فضای باز و پستی و بلندی و فاصله های وسیع آسمان ها را بدون این که بر چیزی تکیه کند، نظام بخشید و شکاف های آن را به هم آورد... و آفتاب را نشانه روشنی بخش روز، و ماه را با نوری کمرنگ برای تاریکی شب ها قرار داد. بعد آن دو را در مسیر حرکت خویش به حرکت درآورد و حرکت آن دو را دقیق اندازه گیری کرد تا در درجات تعیین شده حرکت کنند که بین شب و روز تفاوت باشد و قابل تشخیص شود و با رفت و آمد آن ها، شماره سال ها و اندازه گیری زمان ممکن باشد.
خلقت مورچه از نظر نهج البلاغه

خلقت مورچه از نظر نهج البلاغه

منظور از این جمله که در انبار نگهداری می نماید این است که مورچه دانه را به درون خاک می برد به طور طبیعی دانه پس از مدتی رویش می کند و از خاک سر برمی آورد اما مورچه برای جلوگیری از این امر همه دانه ها را به دو نیم تقسیم می کند و مانع از بین رفتن روزیش می شود.
چگونگی و مراحل آفرینش جهان در قرآن و نهج البلاغه

چگونگی و مراحل آفرینش جهان در قرآن و نهج البلاغه

پژوهش حاضر با عنوان چگونگی و مراحل آفرینش جهان، در پی آن است که آیات آفرینش جهان را در تفاسیر معاصر شیعه (المیزان و نمونه ) مورد بررسی قرار داده و در میان آنها حقایق ناب قرآنی را در زمینه های مبدا خلقت جهان، دوره های آفرینش وغیره روشن و آشکار سازد. برای این منظور مقدمه به تبین و پیشینۀ موضوع اختصاص یافته است و در قسمت­های بعد برخی از واژگان مفهوم شناسی شده و دیدگاه علامه طباطبایی و آیت ا... مکارم در پیدایش جهان تبیین شده است.
آفرينش جهان در نـهج البلاغه

آفرينش جهان در نـهج البلاغه

دقت و تأمل در سخنان حضرت على(ع) نشان ميدهد كه جهان دو انفجار گونه ى متفاوت را تجربه كرده است. انفجار نخست فضا و زمان و ماده را بوجود آورده است و انفجار دوم در ظرف فضا صورت گرفته و ماده را تحريك نموده است. سپس حباب ها بر خواسته و هفت آسمان را بوجود آورده اند. در پى چنين توضيحاتى خواننده ى محترم بايد بداند كه نويسنده در اين مجموعه تلاش نموده است كه با بهره گرفتن از منابع مختلف درك جديدى را از سخنان امام على(ع) در باره ى خلقت جهان كه در خطبه ى اول آمده است، ارائه دهد.
دنیاشناسی در نهج البلاغه

دنیاشناسی در نهج البلاغه

امیرمؤمنان علیه السلام به خانه یکی از یاران خویش به نام علاءبن زیاد وارد شد. وقتی خانه بسیار پر زرق و برق او را دید، فرمود: «با این خانه وسیع در دنیا چه می کنی، در حالی که در آخرت به آن نیازمندتری. آری، اگر بخواهی می توانی با همین خانه به آخرت برسی! اگر در این خانه بزرگ از مهمانان پذیرایی کنی، به خویشاوندان با نیکوکاری بپیوندی
Powered by TayaCMS