29 مهر 1396, 13:1
قال الصادق (علیه السلام):
«یابن جندب! اقل النوم باللیل و الکلام بالنهار فما فى الجسد شیىء اقلّ شکرا من العین واللسان...» (مستدرک، ج 5، ص 118)
امام صادق (علیه السلام) خطاب به عبدالله بن جندب فرمودند:
«اى پسر جندب! درشب کم بخواب و در روز کم بگو، زیرا درجسم آدمى عضوى کم سپاس تر از چشم و زبان نیست...»
عبدالله بن جندب از علماى بزرگ شیعه و راویان پارسا و مورد اطمینان درسده دوم هجرى و از یاران امام صادق، امام کاظم و امام رضا (علیهم السلام) است.
در این حدیث نورانی امام صادق (علیه السلام) خطاب به ایشان توصیه هائی دارند که در حقیقت همه شیعیان حضرت را شامل می گردد.
«یابن جندب! اقل النوم باللیل و الکلام بالنهار فما فى الجسد شیىء اقل شکرا من العین واللسان, فانّ امّ‌سلیمان قالت لسلیمان (ع) یا بنىّ ایاک و النوم فانه یفقرک یوم یحتاج الناس الى اعمالهم»
«اى پسرجندب! درشب کم بخواب و در روز کم بگو, زیرا درجسم آدمى عضوى کم سپاس تر از چشم و زبان نیست. همانا مادر سلیمان به سلیمان گفت: پسرم! از خواب بپرهیز، زیرا تو را در روزى که مردم به اعمال و کردار خود نیازمندند، سخت محتاج مى کند»
باتوجه به نیاز طبیعى و لازم انسان به خواب، مذمت آن در این سخنان مربوط به پرخوابى و خواب هایى است که انسان را از انجام وظایف دینى و دنیایى باز مى دارد. همچنین افراط در کلام نیز مانند افراط در هر فعل دیگری مذموم است. البته انسان بایستی به اندازه لازم سخن بگوید اما سکوت در محل کلام و سخن گفتن در جایی که باید سکوت کرد نیز از عدم کمال انسان حکایت می کند.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان