10 دی 1396, 11:54
سئل الرضا (ع)عن السّفلة فقال :« مَن کان له شئ یُلهیه عن الله » (تحف العقول، ابن شعبه حرّانی، ترجمه احمد جنّتی)
حضرت علی (ع) در نهج البلاغه در نکوهش غفلت از یاد خدا می فرماید:
« ایها الناس غیر المغفول عنهم و التارکون المأخوذ منهم ما لی عن الله ذاهبین والی غیره راغبین »
ای بی خبرانی که آنی مورد غفلت نیستید و ای ترک کنندگان فرامین الهی که از تمامی کارهایتان باز خواست می‌شوید، شما را چه شده است که از خدای خود روی گردان و به غیر او گرایش دارید؟[1]
یکی از چیزهایی که در روایات از آن نهی شده مسأله غفلت است، حتی در روایات اشاره شده به اینکه خطر مستی غفلت از مستی شراب بیشتر وشدیدتر است و انسان غافل دیرتر از مستی شراب، هوشیاری خود را به دست می آورد.
حضرت علی (ع) می‌فرمایند :
« سُکر الغفلة و الغرور أبعد افاقة من سُکر الخُمور »[2]
انسان غافل از یاد خدا همین غفلت او باعث گمراهی و هلاکت او خواهد بود و زمینه ای برای سعادت او باقی نمی‌ماند. چنین انسانی که خدا را از دست بدهد همه چیز را از دست داده است و لو همه چیز در دست او باشد. هیچ چیزی نباید ما را از یاد خدا غافل کند باید خود را از هر چه که در این دنیا، ما را از یاد او غافل می‌کند دور کنیم.
توجه ما باید به صاحب خانه باشد نه خانه، « ما در رؤیا به سر می بریم از این جهت نمی دانیم چه کسی سود می‌برد و چه کسی زیان، از عالم فقط در و دیوارش را دیدیم و صاحب خانه را ندیدیم و مشکل ما همین است. اما اولیاء خدا و شهدا، صاحب خانه را دیدند و دست از خانه کشیدند و ما چون معرفت صاحب خانه برایمان حاصل نشد به تماشای نقش و نگار خانه نشستیم. خیال می‌کنیم این عالم، خانه بی صاحب است و گرنه چه کسی در خانه ای می رود که صاحب خانه حاضر باشد و او شروع کند به شمارش آجرها و دیدن نقش و نگارهای خانه و هیچ مجالستی با صاحب خانه نداشته باشد؟ »[3]
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان