حب و بغض

حب و بغض[1]

قال الامام الصادق (ع): «مَن سرّته حَسنتُه و ساءَته سیّئَته فَهو مؤمن» (اصول کافی ج 2 ص 232)

خلاصه، خواستنها و نخواستنها ، دوستیها و دشمنیها ، خشنودی و ناخشنودیها همه و هه اساس زندگی انسان را تشکیل می دهد و با نبود این احساسات زندگی بی هدف باقی می‌ماند و شور و نشاط خود را از دست می دهد.

شخصیت انسان از مجموعه این احساسات ساخته می‌شود و به تعبیر صدرالمتألهین برای هر انسانی فصل ممیز و نوع جداگانه به وجود می آورد. قرآن کریم نیز براین نکته اشاره که می‌فرماید:

قل کل یعمل علی شاکلته…

رفتار هر کس طبق ساختار درونی اش می باشد…

بعضی تصور کرده اند که تنها شناخت خوبیا و بدیها موجب رشد وتعالی و برعکس جهل ونادانی یگانه علیت سقوط انسانها است، لکن این عقیده باطل است زیرا شناخت هر چند لازم و مفید است ولی کافی نیست ،چون بدون خواستن و اراده، انگیزه متحقق نمی شود چه بسا دانشمندانی که در مضرات مسکرات و موادمخدر کتابها نوشته‌اند و خود به آن معتادند .پس بی جهت نیست که گفته‌اند:

ان الحیوة عقیدة و جهاد

به راستی که زندگی عبارت است از عقیده و جهاد

اصولا زندگی بدون عقیده و عقیده بدون عشق و محبت و سوز و گداز مفهومی ندارد. پس ایمان یعنی محبت و محبت یعنی ایمان . تا کسی از چاشنی عشق و محبت نچشد مزه ایمان را نچشیده است

پی نوشت:
• [1] . مهدوی کنی، محمدرضا، نقطه های آغاز در اخلاق عملی، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، 1374، پنجم، ص 78