عذر پذیریی

عذر پذیریی

قال امیرالمؤمنین(ع): «أعْرَفُ الناسِ باللهِ سُبحانَهُ أعذَرُهُم لِلناسِ وإنْ لَمْ یَجِدْ لَهُم عُذراً»

یعنی یکی از اوصاف خداشناسان آنست که هرگز زبان به عیب جوئی و بد گفتن به خلق نگشایند و کسی را ملامت در کاری نکنند و عذر او بپذیرند و توبه گنه کاران را به درگاه خدا مقبول و امید عفو بر همه روا دارد همه نیک و بد مردم را مشمول عنایت و رحمت نامنتهای حق می‌دانند و هرگز بغض و عداوت از خلق در دل ندارد و ابداً تحقیر و توهین بکس روا ندارد زیرا.

خلق را چون آب دان صاف و زلال اندر او تابان صفات ذوالجلال

و همه کس را معذور در مراتب وجود و سر قدر شناسد و نزد خدا قابل رحمت واسعه و الطاف بی نهایت شمارد و به زبان عشق چون الهی سراید:

گر برق رحمت زند بر خرمن عاصیان ترسم که ابلیس دون آهنگ رضوان کند

و خود را بهتر از کسی نپندارد و به مردم نظر اشفاق و ترحم کند و اگر کسی را در گناهی مستغرق دید به او نصیحت و نکوهش از شفقت می‌کند نه خشم و ملامت و بر او مغفرت از خدا می‌طلبد زیرا خدا را شناخته که او را رحمت واسعه است «وَرَحمَتی وَسِعَت کُلَّ شَیی».