حکمت و مصلحت در رزق و روزی

حکمت و مصلحت در رزق و روزی
محمود مددنیا
قرآن کریم را که مى‌گشاییم، حکمت وسعت روزى درباره برخى انسان‌ها را سپاسگزارى و خرج نعمت‌هاى الهى در مسیر مورد نظر خداوند مى‌بینیم. کسانى که از اوان جوانى همواره دانش، دارایی، مقام و موقعیت و تمامى داده‌هاى خداوند را به جا صرف کرده‌اند و شکرگزار هر یک بوده‌اند، از این رو به پاس لیاقت‌ها و شایستگى‌ها، نعمت‌هاى بیشترى بر آنان ریزش کرده و در ابعاد مختلف روزی، گشایش‌هاى فراوانى داشته‌اند. این حقیقت گرانبها در آیه‌اى کوتاه و به یاد ماندنى بیان شده است: “لئن شکرتم لازید نکم” اگر شکرگزار باشید، نعمت‌ها و الطاف خود را بر شما بیشتر از پیشتر مى‌کنم” (سوره ابراهیم، آیه .7) گروهى دیگر را در جامعه مى‌یابیم که همیشه دستى پر از نعمت‌هاى مادى و معنوى دارند و بدون آن که دچار سختى معیشت و رنج زندگى گردند، با آبرویى بسیار و شخصیتى ارجمند، تلاشى شایسته مى‌کنند و خداوند نیز درهاى رحمت و وسعت روزى را بر آنان گشوده نگاه داشته است. اینان صاحبان تقوا، پرهیزکارى و عبودیت‌اند، کسانى که در عرصه‌هاى مختلف زندگى ارزش‌هاى دینى خود را با هوا و هوس‌ها مبادله نکرده‌اند و همیشه با قلبى مطمئن، دلى لبریز از عشق الهى و کوششى فراگیر، به دنبال درآمدى پاک و شایسته بوده‌اندو خداوند نیز راههاى غیر قابل تصورى برابر دیدگانشان گشوده و درآمدهاى چشمگیرى برایشان فراهم ساخته است تا پاداش پرهیزکارى آنها در این دنیا نیز داده شود. خداوند متعال براى درس‌آموزى همگان و ترسیم راه روشنى از رشد و تعالى مادى و معنوى مى‌فرماید: هرگاه مردم روى زمین ایمان آورند و تقوا پیشه کنند، برکات آسمان و زمین را به روى آنان مى‌گشاییم. دسته دیگرى که تقدیر خداوند بر آن قرار گرفته تا از نظر امکانات زندگى و رفاه مادى وضع آراسته و کاملى پیدا کنند، کسانى هستند که در “امتحان و آزمایش” قرار گرفته‌اند. اینان شعارهاى بسیارى در پایبندى خود به دستورات الهى سر مى‌دادند و همیشه با انتقاد از دیگران و یا حمله به برخى از افراد، خود را پاک و منزه از دلبستگى‌هاى مادى و انحرافات اخلاقى نشان مى‌دادند و در حضور دیگران و یا هنگام مناجات با خداوند درخواست‌هاى نعمت‌هاى فراوان و الطاف بسیار کرده تا به خداى خود و بندگان او، پایمردى به اصول اخلاقى و پایدارى در حفظ ارزش‌هاى اسلامى را ثابت کنند اما بسیارى از اینان چون لذت شیرین و طعم گواراى مادیات و رفاه را چشیدند، ابتدا به توجیه کارهاى خود پرداخته، سپس با بى‌اعتنایى به دستورهاى الهی، خود را خوشبخت جلوه داده و چندى بعد با حمله به اساس سخنان پیشوایان و بایدها و نبایدهاى خداوندی، هر یک را با حقوق بشر، دنیاى امروز، مردم دیگر کشورها و افراد متمدن ناسازگار معرفى مى‌کنند. دیرى نمى‌گذرد که وضع ظاهرى آنان، همسر و فرزندانشان دگرگون مى‌شود، اسراف‌ها و تبذیرها جایگزین انفاق‌ها و کمک‌ها به مستضعفان مى‌شود. خداوند حکمت وسعت روزى خود را براى اینان “فتنه” مى‌داند و مى‌فرماید: همانا دارایى‌ها و فرزندان شما، مایه امتحان و آزمایش شما خواهد بود.

منبع : روزنامه رسالت

جدیدترین ها در این موضوع

ادات استفهام

"استفهام" مصدر باب "استفعال" از ماده‌ی "فهم" و در لغت به معنای پرسیدن به جهت شناختن و فهمیدن است. 1 مهر 1397, 14:8

بَدَل

"بَدَل" بر وزن "فَعَل" اسم از ماده‌ی "بدل" و در لغت به معنای جانشین است. در اصطلاح نحو "بدل" تابعی است که حکم نسبت داده شده به متبوع در جمله، به آن (تابع)نسبت داده می‌شود و در واقع تابع (بدل)، مقصود حقیقی گوینده است 24 آبان 1393, 14:8

ارتباط "تمییز" و "حال"

این نوشتار در دو بخش با ذکر تفاوت و شباهت میان "تمییز" و "حال"، به مقایسه آن دو می‌پردازد 24 آبان 1393, 14:8

اشکال "بدل" و "مبدل منه"

این نوشتار به بررسی اشکال "بدل" و "مبدل‌منه" در کلام به اعتبار نوع آن دو از جهت مفرد یا جمله بودن، اسم یا فعل بودن می‌پردازد 24 آبان 1393, 14:8

تأویل "موصول حرفی" و "صله" به "مصدر"

در این نوشتار ابتدا چگونگی و مراحل تأویل به مصدر در دو موصول حرفی "أن" و "أنَّ" و صله‌ی آن دو بیان شده و در سایر موصول‌های حرفی ("أن" مخففه، "لو"، "کَی" و "ما") همچون طریقه مذکور در "أن" و "أنَّ" عمل می‌شود و در پایان به نکاتی پیرامون تاویل به مصدر اشاره می‌شود. 24 آبان 1393, 14:8