آثار شرح و ضيق صدر سالك

(بدان اي سالک راه خدا!) از براي تواضع و تکبر، موجبات و اسباب بسياري است که از جمله آنها شرح صدر و ضيق صدر است. انساني که داراي شرح صدر باشد. هرچه از کمال و جمال و مال و منال و دولت و حشم در خود ببيند، به آن اهميت ندهد، و در نظرش بزرگ و مهم نيايد. سعه وجودي چنين انساني، به قدري است که بر تمام واردات قلبيه غلبه کند و از ظرف وجودش، هيچ چيزي لبريز نکند، و اين سعه صدر از معرفت حق تعالي پيدا شود، در مواد مستعده لايقه انس با خدا، قلب را به مقام اطمينان و طمأنينه رساند.

ياد حق تعالي دل را از منازل و مناظر طبيعت منصرف کند، و تمام جهان و جهانيان را از نظر او بيندازد، و دلبستگي به احدي غير از حق پيدا نکند و همتش به مرتبه اي رسد که تمام عوالم وجود در نظرش نيايد، و اين خود منشأ تواضع براي حق شود، و به تبع براي خلق، زيرا خلق را از حق ببيند، و همين منشأ عزت نفس و بزرگواري هم شود، زيرا روح تملق که از نفع طلبي و خودخواهي پيدا شود، در او نيست.

پس، خداخواهي سعه صدر آورد، و سعه صدر تواضع و عزت نفس آورد، و در مقابل خودخواهي و خودبيني هم از ضيق صدر است و هم ضيق صدر مي آورد، و آن مبدأ تکبر است.(1)

__________________________________

1- شرح حديث جنود عقل و جهل، امام خميني، ص 202

روزنامه كيهان، شماره 21067 به تاريخ 5/3/94، صفحه 8 (معارف)