13 مهر 1396, 15:26
«قال مَنْ تَعَلَّم فی شبابه کان بمنزلة الرَّسم فی الحَجَر» (سفینه البحار، ص 680)
«حضرت موسی بن جعفر (علیه‌السّلام) فرموده است که آموخته‌های دوران جوانی مانند نقشی است که بر سنگ حجّاری شده باشد (یعنی ثابت و پایدار می‌ماند)»
توضیح: ذهن نوجوان مانند یک ورق سفید از نقش‌های خوب و بد اجتماعی خالی است. و به خود رنگی نگرفته است، نوجوان از محیط محدود کودکی خارج شده و می‌خواهد در محیط وسیع اجتماعی قدم بگذارد در این اوضاع باید مراقب باشد که عناصر فاسد اجتماع در دوران نوجوانی بر او نفوذ نکند. باید در این دوران بیشتر مراقب باشد تا ناپاکی‌هایی از قبیل دوستان و مجالس بد او را به سمت و سوی انحراف نکشاند که سرانجام آن بدبختی در دنیا و آخرت است. امیرالمؤمنین می‌فرماید: «دل نوجوان مانند زمین آماده‌ایست که از هر سبزه و گیاه خالی باشد هر بذری که در آن افشانده شود می‌پذیرد و در آغوش خود بخوبی می‌پرورد».(نهج البلاغه، ص 903)
بنابراین اولین و بهترین بذری که باید در زمین با استعداد دل نوجوانان افشانده شود بذر پر برکت علم و دانش است که اگر علم به همراه ایمان در انسان جمع شود عامل اساسی سعادت و خوشبختی است و این علم است که باعث شکفته شدن عقل و بروز کمالات انسانی است.
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان