فعالیت های اجتماعی سید محمد سرور بهسودی

کارنامه

شهید والاتبار اسلام در بیست سال و اندى که در پایتخت افغانستان بود، لحظه اى از سروسامان بخشیدن اوضاع شیعیان غفلت نورزید. تمام تلاشش حفظ عزت و آبروى اجتماعى، سیاسى و فرهنگى آحاد ملت بود و در این راه گامهاى ارزنده اى برداشت. از آن جمله اقامه اولین نماز جمعه سیاسى، عبادى در کابل بود و خود سالیان دراز امامت جمعه را به عهده داشت. وى به فکر سایر مناطق نیز بود و هرازچندى به آن مناطق مى رفت یا طلاب وارسته اى را جهت سروسامان دادن پاره اى از امور ازجمله امر تبلیغ به آن نواحى اعزام مى کرد، ایشان در طول مدتى که در کابل بود، فقط یکبار به مناطق شمالى و ولایات سمت شمال چون، سمنگان، بغلان و قندوز و مزار شریف و جوزجانرفت. در سفرى که واعظ شهیر ایران مرحوم شیخ احمد کافى به افغانستان داشت، آیت الله واعظ در همراهى و همنوائى ایشان فوق العاده اهتمام به خرج داد تا جایى که مقدمات سفر ایشان را در سایر مناطق ازجمله ولایات سمت شمال فراهم کرد. در طول مدتى که مرحوم کافى در کابل بود، در بیشتر منابر و محافل، همراه ایشان بود و آقاى کافى غالب اوقات در منزل یا مدرسه وى مقیم بود، به طورى که پس از بازگشت و تودیع ایشان، نامه اى بلند بالا به عنوان قدردانى از آقاى کافى به عنوان آیت الله العظمى مرعشى نجفى نگاشت.^[8]

از دیگر فعالیتهاى اجتماعى آیت الله واعظ مى توان به این موارد اشاره کرد:

1- تأسیس مدرسه علمیه در کجاب بهسود، قبل از عزیمت به حوزه نجف.

2- تأسیس مسجد محمدیه در جمال مینه کابل.

3- تأسیس مدرسه علمیه محمدیه در جنب مسجد.

4- چاپ و نشر ماهنامه وزین «برهان»: وى با همکارى عده اى از نویسندگان جوان براى مقابله با ایده کمونیستى یازده شماره از مجله برهان را با تیراژ وسیع چاپ کرد و متأسفانه دوازدهمین شماره آن با کودتاى داوودخانتعطیل گردید.^[9]

سرپرستى ایتام و مستمندان

از ابتکارات دیگر ایشان دستگیرى از ایتام، فقرا، بینوایان و مستمندان بود. با وجود همه مشکلات، ساعاتى از عمر خود را در رسیدگى به ایتام آل محمد(صلى الله علیه وآله) سپرى مى کرد و براى آنان خود لباس و غذا مى برد و از نزدیک پدرانه با آنان دیدار مى کرد.

در فصل سرما و گرما نیز براى مستمندان، چراغ، نفت (تیل) روغن برنج البسه، زغال، نان و آرد تهیه مى نمود و نسبت به ازدواج زوجهاى جوان اهتمام داشت.

بیشتر وجوهات را به مصرف نیازمندان و مستمندان کشور مى رساند.^[10]

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه