قال امیرالمومنین (علیه السلام): «کَم مِن صائِم لَیس لَه مِن صِیامِه اِلا الجوعَ وَ الظّماء»

قال امیرالمومنین (علیه السلام):

«کَم مِن صائِم لَیس لَه مِن صِیامِه اِلا الجوعَ وَ الظّماء»

(نهج البلاغه، حکمت 145)

امام علی(علیه السلام) فرمود:

«چه بسا روزه‌داری که از روزه‌اش جز گرسنگی و تشنگی بهره‌ای ندارد»

توضیح:

«روزه بی ارزش»

این سخن از مولاى متقیان على (ع) در واقع این نکته را مى رساند که روزه واقعى فقط تحمل گرسنگى و تشنگى نیست، بلکه کمال روزه در پیروى نکردن تمامى اعضاء و جوارح بدن از هواهاى نفسانى مى باشد. چه بسا فردی از صبح تا شب رنج و مشقت تشنگی و گرسنگی را به جان بخرد، در عین حال ملاک روزه حقیقی را که در آن تمامی اعضا و جوارح بایستی در حال امساک و پرهیز از محرمات باشند، ملاحظه نکند؛ در آن صورت اطاعت ظاهری فرمان الهی کرده ولی بهره حقیقی و وافی از روزه خویش نخواهد برد و در نتیجه ملکه تقوا که طبق بیان قرآن بایستی نصیب او می شد، حاصل نشود.

منبع: رمضان از چند نگاه، رضا بیطرفان.