زهد و تواضع

زهد، ساده زیستى، بى اعتنایى و رغبت نداشتن به زرق و برق دنیا، همدردى با محرومان و تحمّل رنج براى آسایش دیگران، از ویژگى هاى برجسته انبیا و اولیاى الهى و پیروان راستین آنان است.

حاج شیخ هاشم قزوینى در تمام عمر شریفش ساده و زاهدانه زندگى مى کرد به گونه اى که از تعلّقات دنیا هیچ چیز نداشت و تمام وجودش را وقف اسلام کرده بود.

حضرت آیت الله خامنه اى در بیان زهد و بى اعتنایى وى مى فرماید:

«... او زاهدانه زندگى مى کرد و وجوهات هم نمى گرفت. هر سال در ماه رمضان، ایشان از مشهد بلند مى شد و به قلعه هاشم خان ـ که محل خود ایشان بود ـ مى آمد و منبر مى رفت...»^[14]

حجت الاسلام حاج شیخ احمد محدّث خراسانى یکى از شاگردان وى، عدم تظاهر استاد به اجتهاد را این گونه بیان مى کند:

«شخصیت ایشان بى نظیر بود. تمام اهل علمى که درخراسان تحصیل کرده اند (در مشهد مانده اند یا به شهرهاى دیگر رفته اند)، همه از شاگردان، آقا شیخ هاشم بودند. بزرگوارى ایشان به قدرى بود که براى تأمین معاش خود در ماه رمضان به قزوین براى تبلیغ مى رفت. با آن که مردى مجتهد بود، اجتهاد را بر خود نمى بست و تظاهر به جهات ظاهرى ریاست نمى کرد...»^[15]

مرحوم شریف رازى متواضع و فروتنى استاد را از زبان آیت الله حاج سیّد هاشم میردامادچنین مى نگارد:

حاج شیخ هاشم از میرزا اگر اعلم (ملاّتر) نباشد، قطعاً، کمتر نیست ولى چطور است که آن قدر نسبت به میرزا تواضع و ابراز اخلاص و علاقه مى کند. خلاصه بسیار متواضع و فروتن، متجنّب از تظاهرات و مُبدء من کلّ شىء بود.»^[16

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه