از فضایل سالار شهیدان

از فضايل سالار شهيدان

زهرا نقوی

حضرت حسین (ع) تربیت یافته و پرورش یافته مکتب نبوی بود. پیغمبر اسلام می‌خواست نسل او و امامت از ذریه حسین(ع) باقی بماند و حسین(ع) در بقای تعلیمات عالیه اسلام نقش مهمی را ایفا نماید و لذا هر چه از امور اسرار عالم غیب در دل بزرگوارش جا گرفته بود یک جا به روان کودک خود آموخت و او را چنان پرورش داد که طراوت خردسالی و تازگی ولادت را با پیکر سالخوردگی و حقیقت معنوی به هم آمیخت. آنچه دست قدرت الهی در صفحه پاکدل حبیبش نگارش داده بود، پیغمبر اکرم(ص) در مقابل لوح خاطر حسین قرار داد و منعکس ساخت. نگارش خاطر پهناور دل او دوستی و ایمان به معنی حقیقی بود که از گهواره پرورشگاه پیغمبر یک آرامشی مشحون به جوش و خروش معنوی در حسین(ع) ایجاد کرد و اثر این تعلیم آن بود که زنگ کدورات گمراهی را از قلوب مردم بزداید.

حضرت امام حسین(ع) بر پای رسول خدا(ص) جای داشت، پیغمبر(ص) او را می‌بوسید و می‌فرمود: تو سید پسر سید و پدر ساداتی و امام پسر امام و پدر امامانی و حجت پسر حجت و پدر حجت‌های خدایی. از صلب تو نه تن امام پدید آیند و نهم ایشان قائم آل محمد(ع) است. ‌شخصیت امام حسین(ع) روی صفات فاضله بود که در تمام عمر در ایشان دیده می‌شد. او مهمان را گرامی می‌داشت. سائل را محروم نمی‌کرد، صله ارحام می‌نمود، پشتیبان ضعفا و دوست ایتام بود، با فقرا مجالست و معاشرت داشت و آنها را گرامی می‌داشت.

روایت شده که روزی امام حسین (ع) به جمعی از مساکین گذشت که عباهای خود را افکنده بودند و نان خشکی در پیش داشتند و می‌خوردند، چون حضرت را دیدند او را دعوت کردند، حضرت از اسب خویش فرود آمد و فرمود: خداوند متکبران را دوست نمی‌دارد و نزد ایشان نشست و با ایشان تناول فرمود، پس به ایشان فرمود: چون من دعوت شما را اجابت کردم، شما نیز اجابت من کنید، سپس ایشان را به خانه برد و به جاریه خویش فرمود که هر چه برای مهمانان عزیز ذخیره کرده ای حاضر ساز و ایشان را ضیافت کرد و انعامات و نوازش کرده و روانه فرمود. همچنین روایت شده که چون امام حسین (ع) شهید شد بر پشت بدن مبارک آن حضرت پینه ها دیدند، از حضرت امام سجاد پرسیدند که این چه اثر است. فرمود: از بس که انبان‌های طعام و دیگر چیزها بر پشت مبارک کشید و به خانه زن‌های بیوه و فقرا برد، این پینه ها پدید گشت.

در احادیث معتبره از طرق خاصه و عامه روایت شده است که بسیار بود که حضرت فاطمه(س) در خواب بود و حضرت حسین در گهواره می‌گریست و جبرئیل گهواره آن حضرت را می‌جنبانید و با او سخن می‌گفت و او را ساکت می‌گردانید، چون فاطمه(س) بیدار می‌شد می‌دید که گهواره حسین(ع) می‌جنبد و کسی با او سخن می‌گوید و لکن شخصی نمایان نیست.

چون از حضرت پیغمبر (ص) می‌پرسید می‌فرمود او جبرئیل است.از حضرت امام حسین احادیث و سخنان ارزنده ای باقیمانده است: «ایاک و ظلم من لایجد علیک ناصراً الّا الله» از ستم کردن بر آن کس که جز خدا کسی را ندارد دوری کن. «دراسه العلم لقاح المعرفه» گفتگوی علمی نطفه ازدیاد فهم است. «مجالسه اهل الفسق ریبهٌ» همنشینی با افراد فاسق و لاابالی موجب بدگمانی است. «انّ النّاس عبید الدّنیا، والدّین لعقٌ علی السنتهم، بحوطونه مادرّت معائشیهم فاذا محصّوا بالبلاء قلّ الدّیانون.» مردم بندگان دنیایند و دینداریشان فقط زبانی است تا آنجا با دین همراهند و بر گرد آن می‌چرخند که زندگی مادی آنها را تامین کند و چون گرفتار آزمایش شدند (معلوم می‌شود) که دیندار کم است. «من جاد ساد، و من بخل رذل» کسی که بخشنده باشد بزرگ شود و هر که بخیل و تنگ نظر باشد خوار شود.