دستهای به گردن بسته

عاقبت آنها یی که دارند ونمی بخشند

الامامُ الباقرُ عليه السلام: إنّ اللَّهَ عزّوجلّ يَبعَثُ يَومَ القِيامَةِ ناساً مِن قُبورِهم مَشدودَةً أيدِيهِم إلى‏ أعناقِهِم، لا يَستَطِيعُونَ أن يَتَناوَلُوا بِها قِيسَ أنْمُلَةٍ، مَعهُم ملائكةٌ يُعَيِّرُونَهُم تَعييراً شَديداً، يَقولونَ: هَؤلاءِ الذينَ مَنَعُوا خَيراً قَليلًا مِن خَيرٍ كثيرٍ، هَؤلاءِ الذينَ أعطاهُم اللَّهُ عزّوجلّ فَمَنَعُوا حَقَّ اللَّهِ عزّوجلّ في أموالِهِم. [1]

امام باقر عليه السلام: خداوند عزّوجلّ در روز قيامت گروهى را از گورهايشان برمى‏انگيزد، در حالى كه دستهاى آنان به گردنشان بسته شده است به طورى كه نمى‏توانند با آنها به اندازه يك سر انگشت چيزى بردارند. همراه ايشان، فرشتگانى هستند كه بشدّت آنها را توبيخ مى‏كنند و مى‏گويند: اينان كسانى هستند كه از پرداخت اندك مالى از مال و دارايى فراوان خود، دريغ كردند. اينان كسانى هستند كه خداوند عزّوجلّ به آنها عطا كرد، ولى آنان حقّ خداوند عزّوجلّ در اموال خود را ندادند.

منابع:

1. بحار الأنوار: 96/ 21/ 49.