دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

دعای همراه کار نه جایگزین کار

پرسش: اینکه در آموزه‌های وحیانی این همه تأکید بر دعای زیاد برای تأمین و افزایش رزق و روزی شده به معنای این است که دعا به جای عوامل مادی رزق از قبیل کار و تلاش و... است یا مفهوم دیگری دارد؟ لطفاً به نحو اجمال توضیح دهید.
دعای همراه کار نه جایگزین کار
دعای همراه کار نه جایگزین کار

پرسش: اینکه در آموزه‌های وحیانی این همه تأکید بر دعای زیاد برای تأمین و افزایش رزق و روزی شده به معنای این است که دعا به جای عوامل مادی رزق از قبیل کار و تلاش و... است یا مفهوم دیگری دارد؟ لطفاً به نحو اجمال توضیح دهید.

پاسخ: بر اساس آموزه‌های وحیانی تأکید فراوان بر نقش دعا در تأمین و افزایش رزق و روزی انسان شده است. اما آیا این به معنای جایگزینی دعا به جای عوامل مادی رزق از قبیل: کار و تلاش و برنامه ریزی و... است؟ قطعاً پاسخ منفی است و این دو دسته عوامل یعنی عوامل مادی و عوامل معنوی هیچ کدام بی نیاز از یکدیگر نیستند و نمی‌توانند جایگزین یکدیگر شوند. بنابراین دعا باید همراه کار باشد نه جایگزین آن. در این رابطه از منابع و متون دینی نیز چنین می‌توان استنباط کرد که دعا جایگزین کار نیست، بلکه پشتوانه معنوی کارگران است تا با استفاده از ابزار دعا، از کار خود، بهره‌ها و نتایج بهتری بگیرند. شاهد این مدعا روایاتی است که ائمه معصومین(ع) با مشاهده افرادی که دعا را جایگزین کار و تلاش می‌کردند، آنان را به کار و تلاش دعوت می‌کردند.

یکی از اصحاب امام صادق(ع) به آن حضرت عرض می‌کند هزینه زندگی من به کندی می‌رسد. (لطفاً) برای تأمین رزق من دعا کنید. امام فوراً پاسخ دادند: «نه! (دعا نمی کنم) از خانه خارج شو و به دنبال روزی خود باش.» (وسایل الشیعه، ج17، ص22)

قرائن حالیه این روایت حاکی از آن است این فرد، بدون به کارگیری سعی و توان خود و با خانه نشینی از امام درخواست دعا کرده است که امام بدون درنگ دعای او را رد کرده و او را به کار و تلاش و خروج از خانه دعوت نمودند.

در روایت دیگری امام صادق(ع) به صراحت ناخرسندی خود را از بیکاران دعا کننده اعلام کرده و می‌فرمایند: «من از کسی که با ترک کسب و کار، لب به دعا می‌گشاید و می‌گوید خدایا روزی من را برسان، ناخشنود و ناراحتم». (همان، ص28)

همچنان که امام باقر(ع) به کنایه چنین فردی را کمتر از مورچه توصیف کرده و می‌فرمایند: «من از مردی که با احساس سختی از انجام کسب و کار می‌خوابد و می‌گوید: خدایا روزی مرا برسان، و در عین حال از حرکت در زمین برای جلب فضل الهی خودداری می‌کند، ناخشنودم. مورچه از سوراخ خود خارج می‌شود و روزی خود را می‌جوید (آیا این عده از مورچه هم کمترند؟) (همان، ص30)

بنابراین از جمع بندی روایاتی که مؤمنان را به دعا برای تأمین و افزایش رزق و روزی تشویق می‌کنند و روایاتی که انسان را از دعای بدون کار و تلاش برحذر می‌دارند، چنین می‌توان نتیجه گیری کرد که «نیایش و کار» در کنار هم معنا می‌یابند نه به جای هم. تلاش بدون نیایش و دعا و نیایش و دعا بدون کار و تلاش هر دو ناقص و ابترند. نتیجه مطلوب هنگامی به دست می‌آید که این دو در کنار یکدیگر قرار گیرند.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS