دانشنامه پژوهه بزرگترین بانک مقالات علوم انسانی و اسلامی

نشانه ها و صفات مؤمنان

No image
نشانه ها و صفات مؤمنان

 امام صادق(ع) فرمود: هر كه از نيكى خود شادمان و از بدى خويش بدحال گردد او مؤمن است.امام صادق(ع) فرمود: همانا مؤمن كسى است كه چون خشم كند از حق نگذرد و چون راضى و خشنود گردد در باطل قدم ننهد و چون قدرت يابد بيشتر از حق خود نگيرد.امام صادق(ع) فرمود:سه چيز از علامات مؤمن است: علم به خدا و [دوستى با] هر كه خدا دوستش مى دارد و [دشمنى با] هر كه خدا دوستش نمى دارد.

 رسول خدا ـ صلى اللّه عليه و آله ـ فرمود: مؤمن مانند درختى است كه برگش در زمستان و تابستان فرو نريزد: گفتند يا رسول الله! آن چه درختى است؟ فرمود: درخت خرما.

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن بردبارى است كه نادانى نورزد و اگر نسبت به او نادانى ورزند بردبارى كند و ستم نكند و اگر به او ستم كنند ببخشد و بخل نورزد و اگر نسبت به او بخل ورزند صبر كند.

امام باقر(ع) فرمود: مؤمن از كوه محكم تر است زيرا از كوه چيزى برگرفته شود ولى از دين مؤمن چيزى گرفته نشود.

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن يارى كردنش نيكو و خرجش سبك است، زندگى اش را خوب اداره مى كند و از يك سوراخ دوبار گزيده نمى‌شود [يعنى از يك راه دوبار گول نمى خورد بلكه در همان بار اول عبرت مى گيرد].

امام كاظم(ع) مى فرمود: چنين نيست كه هر كه به ولايت ما معتقد شد مؤمن باشد بلكه آنها همدم مؤمنين قرار داده شده اند.

امام صادق(ع) مى فرمود:براى مؤمن سزاوار نيست كه از ترس و وحشت با برادر و غير برادرش مأنوس شود.  مؤمن در دينش عزيز و قدرتمند است. (يعنى عزت و شرافت دينش از هر همدمى براى او بهتر و بالاتر است).

امام صادق(ع) فرمود: مؤمن در كنار مؤمن آرامش مى يابد چنانكه تشنه با آب سرد آرامش مى يابد.توضيح: چنانچه شخص تشنه از فراق آب اضطراب و پريشانى دارد و همواره جوياى آن است و چون آب را پيدا كرد دلش آرام مى گيرد مؤمن هم از فراق مؤمن پريشان است و چون او را پيدا كند دلش آرام شود و خاطر جمع گردد پس اين كلام از باب تشبيه معقول به محسوس است.

 امام باقر(ع) فرمود: همانا خدا به واسطه يك مؤمن نابودى را از يك قريه دفع مى كند. و فرمود: به منطقه اى كه هفت مؤمن در آن باشند عذاب نرسد.

امام باقر(ع) مى فرمود: هرگاه مؤمن بميرد به شماره ربيعه و مضر [دو قبيله بزرگ عرب] شياطينى كه به او مشغول بوده اند بر همسايگانش راه يابند. (يعنى مؤمن سنگر استوار و مقاومى در برابر شياطين است و با رفتن او اين سنگر و سد دفاعى شكسته مى‌شود.) امام صادق(ع) فرمود: مؤمن مانند كفه ترازوست كه هر چه بر ايمانش بيفزايد بر بلايش افزوده شود. امام صادق(ع) مى فرمود: بر مؤمن چهل شب نگذرد جز آنكه پيشامدى برايش رخ دهد كه غمگينش سازد و موجب بيدارى اش گردد.توضيح: يعنى متذكر شود كه آن پيشامد به سبب گناهى است كه از او سرزده و توبه كند چنانكه خداى تعالى فرمايد: (ما اصابكم من مصيبه فبما كسبت ايديكم) و نيز متذكر شود كه خدا قادر است آن بلا را از او بگرداند پس دعا و تضرع كند و نيز متذكر پستى و خوارى دنيا شود كه چگونه به كدورت و مصائب آميخته است و به آخرت رغبت كند كه مكان قدس و تنزه است.

امام صادق(ع) مى‌فرمود: خدا مؤمن را از بلاهاى تكان دهنده دنيا ايمن نساخته ولى او را از كوردلى دنيا [كه به سبب آن حق را تشخيص ندهد] و شقاوت آخرت ايمن ساخته است.رسول خدا(ص) فرمود: حكايت مؤمن حكايت ساقه گياهى است كه باد آن را به اين سو و آن سو كج مى‌كند،  مؤمن را هم دردها و بيماريها خم مى كند.امام صادق(ع) فرمود: سخت ترين مردم از لحاظ بلا و گرفتارى پيغمبرانند سپس كسانى كه در پى آنانند و سپس كسى كه از ديگران بهتر است و به همين ترتيب.امام صادق(ع) فرمود: چون خدا بنده‌اى را دوست بدارد او را در بلا غوطه ور سازد اى سُدير! ما و شما صبح و شام با آن دم سازيم. امام صادق(ع) فرمود: اجر بزرگ با بلاى بزرگ است و خدا هيچ قومى را دوست نداشته جز آنكه آنان را [با گرفتاريها] آزموده است. امام باقر(ع) فرمود: مؤمن در دنيا به اندازه دينش گرفتارى ببيند.

این موضوعات را نیز بررسی کنید:

جدیدترین ها در این موضوع

No image

امامت از ديدگاه نهج البلاغه

اختلاف مذهبي بين مسلمين سه ريشه اصلي دارد. نخستين اختلاف بر سر جانشيني پيامبر اسلام، مسلمانان را به دو دسته شيعه و سني تقسيم کرد.دومين اختلاف مسلمين در اصول دين و مسائل اعتقادي است که سبب پيدايش مکاتب مختلف کلامي گرديد که مهمترين آن ها اشاعره، معتزله، مرجئه و شيعه است. سومين اختلاف در احکام و فروغ دين است که در نتيجه آن مذاهب مختلف فقهي مانند شافعي، حنبلي، مالکي، حنفي و جعفري پديدار شد.
نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

نگاهی به مسأله حساس امامت در نهج البلاغه

احتمالا بتوان از این سخن دردمندانه این نکته را به دست آورد که اهمیت امامت فقط در مدیریت جامعه نیست بلکه در مقام فهم دین نیز بسیار حائز اهمیت است که البته طبق دلایل بسیار متقن ائمه اهل بیت (علیهم السلام) از علمی خدایی بهره مند هستند کما اینکه این مساله را می توان از این سخن حضرت نیز به دست آورد ان احق الناس بهذا الامر اقواهم علیه و اعلیهم بامر الله فیه سزاوارترین مردم به امر حکمرانی تواناترین آنها در این امر و عالمترین آنها به دستور خداوند در مورد حکمرانی است.
رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

رهبرى صالح از ديدگاه نهج البلاغه

از موضوعات اساسى و مباحث حياتى نهج البلاغه - كه جملگى از مسائل اساسى جامعه انسانى محسوب مى گردد - مساله امامت و رهبرى است . على (ع) در سخنان و رهنمودهاى ارزنده خويش در نهج البلاغه به بيان ابعاد مختلف اين مساله پرداخته اند:اولا: ضرورت آن را در اجتماع بشرى مطرح فرموده اند؛ثانيا: در ارتباط با همين لزوم و ضرورت رهبرى، به امامت و پيشوايى صالح و حق، و نيز به رهبرى ناشايسته و ناحق پرداخته اند.
نص بر امامت در نهج البلاغه

نص بر امامت در نهج البلاغه

کجایند کسانى که به دروغ و از روى حسد- گمان مى کنند که آنان «راسخان در علمند نه ما» خداوند ما را بالا برده و آنها را پایین، به ما عنایت کرده و آنها را محروم ساخته است، ما را وارد کرده، و آنها را خارج؟! تنها به وسیله ما هدایت حاصل مى شود، و کورى و نادانى برطرف مى گردد، امامان از قریش اند امّا نه همه قریش بلکه خصوص یک تیره، از بنى هاشم، جامه امامت جز بر تن آنان شایسته نیست و کسى غیر از آنان چنین شایستگى را ندارد
Powered by TayaCMS