كاركردها و فوايد دعا

براي دعا و نيايش کارکردهايي است. به مهمترين آنها در اينجا اشاره مي شود:

نشانه عبوديت: کسي که دعا مي کند نشان مي دهد که اهل عبوديت است؛ خداوند مي فرمايد: وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي اَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ؛ و پروردگارتان فرمود: «مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم. در حقيقت، كساني كه از پرستش من كبر مي‌ورزند به زودي خوار در دوزخ درمي‌آيند».

نشانه عدم استکبار: همچنين از آيه به دست مي آيد که شخص با اين کارش مي خواهد بگويد نه تنها کبري ندارد بلکه در مقام عمل نيز اهل استکبار نيست.

نشانه پذيرش هويت فقری: دعا نشان مي دهد که شخص به فقر هويتي و وجودي و ذاتي خويش اقرار دارد و همه چيز را از خداي غني حميد مي خواهد تا او را بي نياز کند.(فاطر، آيه 15).

براساس آموزه هاي قرآني و از جمله همين آيه دعاي مومن مخلص و غير مستکبر مستجاب مي شود(اعراف، آيه 29؛ يونس، آيه 22) و تنها کافر است که به سبب آنکه تيري در گمراهي مي اندازد در گمراهي مي رود و گم مي شود.(رعد، آيه 4؛ غافر، ايه 50)

پس دعا براي نيايشگر مؤمن و مخلص فوايدي دارد؛ زيرا خداوند دعايش را اجابت مي کند و دعايش مستجاب است؛ اما ممکن است گفته شود، چگونه مستجاب بوده ولي اثر آن را نمي بينيم. اولابايد گفت: بهترين دعا آن است که از خدا خير و حسنه و صلاح خودمان را بخواهيم نه چيزي خاص که به ظاهر نعمت است ؛ زيرا ممکن است مصلحت ما نباشد و اگر خواستيم بايد توجه داشته باشيم که در اين صورت اجابت مي شود ولي دعاي مستجاب چند نوع است:

اگر مصلحت و خير ما نبود، به جاي آن ، گناه و بدي از ما بخشيده مي شود؛اگر مصلحت نبود، خير و حسنه اي به ما داده مي شود؛اگر مصلحت نبود، در آخرت به ما داده مي شود.

از همين رو در روايات آمده وقتي دعا کرديد دست خويش را به صورت بماليد که اين دست هميشه پر بر مي گردد و هرگز خالي نيست؛ يعني به نحو قضيه «سالبه کليه» هيچ صاحب دعايي نيست که با دست خالي برگردد؛ چون اگر همان خواسته ما مصلحت بود همان را دادند ؛ و اگر آن مصلحت نبود، سيئه اي از سيئات انسان را بخشيدند و اگر سيئه اي نيز نداشتيم، حسنه اي بر حسنات ما افزوده شده است؛ يا آنکه براي آخرت ما ذخيره شده است.( کافي ج2، ص 490 و 491).

روزنامه كيهان، شماره 21065 به تاريخ 3/3/94، صفحه 6 (معارف)