قال علی (علیه‌السلام): «شَیْئانِ لایَعْرِفُ فَضْلَهُما اِلّا مَنْ فَقَدَهمُا؛ اَلشبَّابُ وَالْعافِیةُ»

قال علی (علیه‌السلام):

«شَیْئانِ لایَعْرِفُ فَضْلَهُما اِلّا مَنْ فَقَدَهمُا؛ اَلشبَّابُ وَالْعافِیةُ»

(غررالحکم، ص 449)

حضرت علی (علیه‌السلام) فرمود:

«دو چیز است که قدر و قیمتشان را نمی‌شناسد، مگر کسی که آن دو را از دست داده باشد؛ یکی جوانی و دیگری تندرستی و عافیت است.»

توضیح:

«دو نعمت گران قیمت»

اولیاء گرامی اسلام جوانی را یکی از نعمتهای پر ارج الهی و از سرمایه‌های بزرگ سعادت در زندگی بشری شناخته‌اند و این موضوع را با عبارات مختلفی به مسلمین، خاطر نشان نموده‌اند.

در این حدیث حضرت علی (علیه‌السلام) نعمت جوانی را در ردیف بزرگترین نعمت‌های الهی، یعنی صحّت و سلامت، آورده است و به اندازه‌ای آن را مجهول‌القدر دانسته که می‌فرماید: تنها در موقع فقدان جوانی می‌توان به ارزش آن پی برد.

به پیری خاک بازی‌گاه طفلان می‌کنم بر سر

که شاید بشنوم ز آن خاک بوی نوجوانی را