نعمت شناخت و ایمان به خدا

نعمت شناخت و ایمان به خدا

قال علی(ع :« معرفه الله سبحانه اعلی المعارف »(تصنیف غرر الحکم و درر الکلم، حدیث 1270)

انسان به گونه‌ای آفریده شده است که تا از نعمتهای الهی برخوردار است و آنها در معرض خطر واقع نشده و یا آن را از دست نداده است، هرگز پی به ارزش آنها نمی‌برد و آنگاه که آن را از دست می‌دهد تازه متوجه می‌شود که چه نعمتی را از دست داده است. این روحیه انسان نسبت به تمام نعمت‌های الهی است. در میان تمام نعمت‌ها و قبل از همه، نعمت شناخت خداوند قرار دارد که ما نمی‌توانیم به ارزش نعمت خداوند پی ببریم همین ایمان ضعیفی که داریم و همه هم اقرار می‌کنیم که ایمان و معرفتمان به خدا خیلی ضعیف و ناقص است، وقتی به ارزش و ضرورت آن پی می‌بریم که به شک و شبهه‌ای مبتلا شویم. اگر این نور ایمان خاموش شود آن وقت می‌فهمیم که چه آتشی شعله‌ور گردیده که جان ما را می‌سوزاند و هیچ راه نجاتی نداریم. اگر خدای ناکرده رابطه ما با خدا قطع شود به گونه‌ای که ذرّه‌ای ایمان در کف نداشته باشیم و در دل احساس نکنیم که با جایی و با کسی ارتباط داریم که حرفمان را بشنود و دردمان را درمان نهد، در این صورت جز گمراهی و حیرت و سردرگمی و بدبختی بهره‌ای نخواهیم داشت. چون ما نمی‌دانیم آنهایی که ایمان ندارند در چه گمراهی و پستی و بدبختی به سر می‌برند قدر ایمان ضعیف خود را نداریم و غافلیم که برای همین زندگی دنیا چه قدر موثر است، البته تأثیر آن در آخرت به مراتب بیشتر است که برای ما قابل درک نیست.[1]

در روایات شناخت خداوند به عنوان برترین عبادات معرفی شده است.

امام صادق (ع) می‌فرماید :

« افضل العباده العلم بالله والتواضع له »[2]

برترین عبادات شناخت خدا و افتادگی در برابر خداوند است.

در حدیثی پیامبر اکرم می‌فرمایند :

« افضلکم ایماناً افضلکم معرفه »[3]

برترین شما از نظر ایمان، برترین شما از نظر شناخت و معرفت خداوند است.

در این روایت ملاک برتری، شناخت و معرفت خداوند قرار گرفته است و لذا انسان همواره باید قدر نعمت شناخت خداوند را داشته باشد و در راه بندگی او تلاش کند.

پی نوشت:
• [1] - مصباح یزدی ، محمد تقی، پند جاوید، قم ، انتشارات موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی، چاپ اوّل، 1379هش، جلد اوّل، ص236
• [2] - ابن شعبه حرّانی، تحف العقول، ترجمه احمد جنتی، تهران ، نشر بین الملل، چاپ اوّل، 1387هش، ص810
• [3] - علامه مجلسی، بحار الانوار، بیروت، موسسه الوفاء، 1404هق، ج3، ص14