بهار انس با قرآن

ماه مبارك رمضان، ماه تولد قرآن، ماه انس با قرآن، ماه بهار قرآن، و ماه شناخت و بهره‌برداري فكري و عملي از قرآن است. ماهي كه در شب قدر آن، قلب پيامبر اكرم (ص) همه قرآن را از امين وحي، فرا گرفت و قرآن از لوح محفوظ بر قلب وسيع و نوراني بزرگ‌ترين پيامبران منعكس شد، ماهي كه همه ما با روزه گرفتن و عبادت و مناجات و دعا، با زمينه‌سازي و آمادگي معنوي به استقبال دريافت قرآن مي‌رويم، و مي‌خواهيم در پرتو آثار پربركت روزه خالص، و عبادت‌ها و دعاهاي همراه آن، رابطه خود را با قرآن نزديك‌تر كنيم، و تصميم بگيريم كه خط رابط ما با قرآن همواره استوارتر و محكم‌تر شود. قرآن، روح ماه رمضان است كه در كالبد آن دميده شده، و ارزش و عظمت آن را چند برابر كرده است. قرآن، قلب ماه رمضان است، كه بدون اين قلب و ضربان آن، جوهره حقيقت در رگ‌هاي حيات معنوي روزه داران به جريان نمي‌افتد. قرآن بهار دل‌ها، و ماه رمضان، بهار قرآن است، چنان كه امام باقر (ع) فرمود: «براي هر چيز بهاري است، و بهار قرآن ماه رمضان است.» و امير مؤمنان علي (ع) در شان قرآن فرمود: «در قرآن بينديشيد كه بهار قلب‌هاست.» و نيز بايد توجه داشت كه مطابق فرموده امام صادق (ع): «شب قدر، قلب ماه رمضان است.» از اين رو بايد گفت كه بخش اعظم بركات ماه رمضان، در رابطه با قرآن است، و در اين ماه بايد بذر دستورهاي نوراني قرآن را در مزرعه دل‌ها به‌كاريم، تا رشد و نمو كند و سرانجام ميوه قرآن را در اين ماه براي غذاي روح برگيريم، و قوت قلبمان را در پرتو بركات قرآني اين ماه، بيمه نماييم، و چنين بهره‌برداري جز از راه انس حقيقي با قرآن به دست نخواهد آمد. اميرمؤمنان علي (ع) فرمود: «كسي كه با تلاوت قرآن، انس و الفت گرفت، از جدايي ديگران به وحشت نمي‌افتد.» در اينجا پرسيده مي‌شود كه حقيقت انس با قرآن چيست كه انسان را اينگونه استوار و نيرومند مي‌سازد، و هرگونه اضطراب و تنش را از او دور مي‌كند؟پاسخ آن كه: انس در اصل به معناي خو گرفتن و همدم شدن است، مانند انس كودك شيرخوار به سينه مادر، و گاهي انس آن چنان شديد و سرشار است، كه از انس كودك شيرخوار به سينه مادرش نيز بيشتر است، چنان كه اميرمؤمنان علي (ع) در برابر منافقان كوردلي كه او را به مرگ تهديد مي‌كردند، فرمود: «سوگند به خدا علاقه فرزند ابوطالب به مرگ (شهادت) از علاقه كودك شيرخوار به پستان مادرش بيشتر است.» عارف حقيقي كسي است كه با خدا و كلام او چنين انس و الفتي داشته باشد. اميرمؤمنان علي (ع) در توضيح آيه «‌اي انسان چه چيز تو را نسبت به پروردگارت مغرور ساخته است.» فرمود: «مطيع خداوند باش و به ياد خدا انس بگير.» بنابراين مفهوم انس حقيقي، همان همدم شدن آميخته با عشق و علاقه گرم و ناگسستني است كه ارتباط و پيوند انسان را به آن چه كه مورد انس اوست محكم و متصل مي‌كند، چنين انسي با خدا و كلام خدا (قرآن) از ويژگي‌هاي اولياي خدا و هر مؤمن عارف و وارسته است، چنان كه اميرمؤمنان علي (ع) در مقام دعا مي‌گويد: «خدايا! تو براي اوليا و دوستان خاصت، مأنوس‌ترين مونس‌ها هستي... اگر غربت آنها را به وحشت اندازد، ياد تو مونس تنهايي آنهاست».