تدریس آیت الله حسینعلی راشد

بر کرسى تدریس

آقاى راشد از همان دوره آغازین طلبگى به تدریس نیز همّت مى ورزید چرا که این کار منافع متعددى را در پى دارد که مهمترین آنها، تقویت آموخته ها و تربیت نسلى هوشمند است. امّا درخشان ترین برگه زندگى معلّمى وى، ورود به «دانشگاه الهیّات» و پرورش فرهیختگانى است که به آن مى پردازیم.

در سال 1324 هـ .ش. از حجت الاسلام و المسلمین راشد دعوت رسمى به عمل آمد تا در دانشگاه به تدریس بپردازد^[31]) لذا آن فیلسوف و خطیب نامور به جرگه استادان دانشگاهى وارد شد تا رسالت دینى خود را در عرصه «تعلیم» و «تربیت» انجام دهد. وى، در شرح حالى که در سال 1327ش. نگاشته، مى گوید:

«... مشاغل علمى این جانب فعلاً عبارت است از: هفته اى شش ساعت درس که در دانشکده معقول و منقول مى گویم، سه ساعت فقه و سه ساعت فلسفه و هفته اى یک درس خطابه ـ که در مدرسه عالى سپهسالار براى طلاّب و محصّلین مى گویم ـ و بعضى درسهاى آزاد که گاهى براى طلاّب و محصّلین از فلسفه یا فقه مى گویم.»^([32])

دکتر مهدى محقّق از آن استاد خبیر و فرزانه چنین یاد مى کند:

«... وقتى دوره دکترى دانشکده علوم معقول و منقول در سال 1334 افتتاح گردید، من و شمارى از دانشجویان... در درس «اسفار» ملاّ صدرا، که آن مرحوم (راشد) تدریس مى کرد، حاضر مى شدیم. او به روش دورههاى عالى دانشگاههاى غرب، درس را به صورت «سمینار» اداره مى کردیعنى دانشجویان را در قرائت متن و شرح و گزارش آن شرکت مى داد...».

وى پس از نقل جلسات گوناگون علمى استادان و دانشجویان مى گوید:

«... آنچه را که مرحوم راشد در مباحثات و مفاوضات بیان مى داشت، واقعاً فصل الخطاب و سخن پایانى بود.»^([33]).

آقاى راشد که ریاست گروه فلسفه و حکمت اسلامى را به عهده داشت، در سال 1345ش. بازنشسته شد و از آن پس تا دو سال پیش از رحلت به تدریس همین دروس در مدرسه عالى سپهسالار ادامه داد.^([34])

در ضمن در همان ایّام مقام وزارت معارف و نیابت تولیت مدرسه سپهسالار به آقاى راشد پیشنهاد شدامّا ایشان نپذیرفت.^([35])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه