تشنگی آور بدست

تشنگی آور بدست[1]

قال علی(ع):«یا ایها الناس طوبی لِمَن شَغَله عیْبه عن عیوب الناس و بَکی علی خَطیئته»(نهج البلاغه، 255)

پیدایش دانش و بینش و فرا رسیدن کمالات انسانی بسته است به دو مقدمه: طلب و شوق، مدد و توفیق. ما باید پیوسته در راه طلب بکوشیم، و به هر وسیله که ممکن است این یکتا سرمایه‌ی سعادت را در نفس خویش تقویت نماییم، ما نه تنها بواسطه‌ی طلب و شوق به مقاصد خویش دست یافته و وظایف انسانیت و بندگی را تأدیه می‌کنیم؛ بلکه با آن کلید خوشبختی توفیق الهی و مدد غیبی را هم که مقدمه دیگر وصول بمقصد است میتوانیم جلب نمائیم که با یاری و مدد خدایی، گامهای آدمیت را برداریم.

دلابسوز که سوز تو کارها بکند نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند

طبیب عشق مسیحا دم است و مشفق لیک چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

کسانیکه از ترقیات آدمیت و مراحل روحانیت بازمانده و غرق عالم حس و شهوت هستند: از افرادی تشکیل یافته‌اند که در نتیجه نگاه نکردن به نقائص خود و ندیدن عیوب خویش از حقیقت طلب و شوق بی‌نصیبند، دردی نمی‌بینند تا به درمانش بکوشند، و به احتیاجی برنمی‌خورند تا در رفع آن قدم بردارند، و از شدت ضعف و ناتوانی تشنگی و گرسنگی خود را نمی‌فهمند.

ما‌ها اگر از راهنمایی پیشوایان دین و حقیقت پیروی کرده و از رفتار و گفتار آن عقلهای برجسته جهان و برگزیدگان خداوند‌سبحان تشکر و قدر دانی مینمودیم : هرگز اینطور نبودیم که هستیم. تیرگی و سختی دل ما بجایی رسیده است که کلمات غیبی را هم با چشم پست خود می‌نگریم‌، دستورهای الهامی و آسمانی را پشت گوش می‌اندازیم، در عالم وجود تنها فطرت پست و حس حیوانی خود را می‌بینیم و بس، و به هیچگونه در باره نقایص و زشتیها و عیبهای خویش اندیشه نمی‌کنیم، و برخطا و گناه نفس خود افسوس نمی‌خوریم.

هر کجا دردی دوا آنجا رود هرکجا فقری نوا آنجا رود

هرکجا مشکل جواب آنجا رود هرکجا پستی است آب آنجا رود

آب کم جو تشنگی آور بدست تا بجوشد آبت از بالا و پست

پی نوشت:
• [1] .علامه مصطفوی ؛حسن، رهنمای گمشدگان، تهران، مرکز نشر علامه مصطفوی، 1385، اول،ص 30