حب دنیا

حبّ دنیا و غافل بودن از خدا، و دراز کردن آرزو و فراموش کردن اَجل، امورى است که بنده را از همه خیرات محروم مى‌سازد. حق‌تعالى مى‌فرماید:

«وَ غَرَّتْکُمُ الْأَمانِیُّ حَتّى جاءَ أَمْرُ اللّهِ وَ غَرَّکُمْ بِاللّهِ الْغَرُورُ »[1]؛

«فریب داد شما را آرزوها تا آن ‌که آمد امر خداى ـ یعنى مرگ ـ و فریب داد شما را به خداى، فریب دهنده».

سرآمد گناهان

و در حدیث آمده:

«حُبُّ الدُّنْیَا رَأْسُ کُلِّ خَطِیئَةٍ»[2]؛

یعنى دوستى دنیا سَرِ هر گناهى است.

غم دنیا و آخرت

و نیز در حدیث آمده:

«مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الدُّنْیَا أَکْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْفَقْرَ بَیْنَ عَیْنَیْهِ وَ شَتَّتَ أَمْرَهُ وَ لَمْ یَنَلْ مِنَ الدُّنْیَا إِلاَّ مَا قُسِمَ لَهُ. وَ مَنْ أَصْبَحَ وَ أَمْسَى وَ الاْخِرَةُ أَکْبَرُ هَمِّهِ جَعَلَ اللَّهُ تَعَالَى الْغِنَى فِی قَلْبِهِ وَ جَمَعَ لَهُ أَمْرَهُ»[3]؛

یعنى هر که صبح و شام کند و دنیا بزرگ‌تر امرى باشد او را که در غم آن باشد، بدارد حق‌تعالى فقر را میان هر دو چشم او و پریشان سازد کار او را و نرسد از دنیا مگر آنچه را که روزى او شده باشد. و هر که صبح و شام کند و آخرت بزرگ‌تر امرى باشد او را که در غم او باشد، بگرداند حق‌تعالى بى‌نیازى را در دل او و جمع کند از براى او کار او را.

کار مرا چو او کند کار دگر چرا کنم

چون که چشیدم از لبش ذکر شکر چرا کنم