20 مهر 1396, 9:31
قال علی (علیه‌السلام):
«شَیْئانِ لایَعْرِفُ فَضْلَهُما اِلّا مَنْ فَقَدَهمُا؛ اَلشبَّابُ وَالْعافِیةُ»
(غررالحکم، ص 449)
حضرت علی (علیه‌السلام) فرمود:
«دو چیز است که قدر و قیمتشان را نمی‌شناسد، مگر کسی که آن دو را از دست داده باشد؛ یکی جوانی و دیگری تندرستی و عافیت است.»
اولیاء گرامی اسلام جوانی را یکی از نعمتهای پر ارج الهی و از سرمایه‌های بزرگ سعادت در زندگی بشری شناخته‌اند و این موضوع را با عبارات مختلفی به مسلمین، خاطر نشان نموده‌اند.
در این حدیث حضرت علی (علیه‌السلام) نعمت جوانی را در ردیف بزرگترین نعمتهای الهی، یعنی صحّت و سلامت، آورده است و به اندازه‌ای آن را مجهول‌القدر دانسته که می‌فرماید: تنها در موقع فقدان جوانی می‌توان به ارزش آن پی برد.
به پیری خاک بازی‌گاه طفلان می‌کنم بر سر
که شاید بشنوم ز آن خاک بوی نوجوانی را
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان