23 فروردین 1396, 21:51
محور وحدت و يكپارچگي اجتماعي در اسلام چيست؟
امروز، در دنيا گروه‌هايي گرد هم جمع مي‌شوند و تشكل‌هايي به راه مي‌اندازند: از قبيل:
در حالي كه تمام تشكّل‌هاي بشري، ريشه عميق علمي و فطري و معنوي ندارند و تك بعدي مي‌باشند.
اما اسلام، محور تشكّل را حبل اللّه: «و اعتصموا بحبل اللّه جميعاً» (آل‌عمران 103) و سرمايه اصلي تشكّل را ايمان مي‌داند: «يا ايّها الذين آمنوا ادخلوا في السّلم كافهًْ» (بقره 208) زيرا صلح و آشتي در مباني، تنها در سايه ايمان است.
نمونه اين تشكل را در حج مشاهده مي‌كنيم كه پا را از همه مرزها و نژادها و لهجه‌ها و سليقه‌ها فراتر گذاشته است.
بيش از 1400 سال است كه هر سال بالاترين گردهمايي جهاني با يك پيام: «و للّه علي النّاس حج البيت» ( آل‌عمران 97) همراه با عشق و اخلاص از همه دنيا و نژادها و لهجه‌ها و رنگ‌ها بطور خودجوش تشكيل مي‌شود. اگر تمام روساي كشورها و قدرت‌مداران دنيا بخواهند يك گردهمايي دو ميليوني از انسان هاي متنوع با هر بودجه و قدرتي به راه بيندازند يا نمي‌توانند يا با اين همه صفا و صميميت برگزار نمي‌شود.
آري؛ محور وحدت بايد خدا باشد، نه نژاد و زبان و مليت و ...
تك تك مسلمان ها، بايد در سلم داخل شوند: «ادخلوا في السّلم كافّهًْ» و اسلام، حق وتو براي احدي قرار نداده است. روايات متعدد دخول در سلم را ورود در تحت رهبري معصوم(ع) دانسته‌اند (تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 205) بنابراين، در جامعه اسلامي بايد فرمان و حكومت از آن خدا باشد و هيچ سليقه شخصي و حزبي و نژادي و قبيله‌اي و مانند آن در كار نباشد.
پيروي از خطوات شيطان، بنابر آيه 169 سوره بقره، به سراغ بديها و فحشا رفتن است و نسبت دادن چيزهايي به خداوند كه علم به آن نداريم: «انّما يامركم بالسّوء والفحشاء و ان تقولوا علي الله ما لاتعلمون»
ما در نماز، سلام بر همه صالحان مي دهيم و مي‌گوييم: «السّلام علينا و علي عباد اللّه الصّالحين» و هرگز به فرد و قبيله و حزب و نژاد خاصي سلام نمي‌كنيم.
استدلال و فطرت خداجويي در وجود انسان نهاده شده است؛ ولي علاقه به مكان و زبان و حزب، آن گونه نيست كه به خاطر آنها انسان بتوانداز سليقه‌ها و هوس ها و خواسته‌ها و خطرهاي پيش رو بگذرد.
روزنامه كيهان، شماره 21212 به تاريخ 28/8/94، صفحه 6 (معارف)
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان