زهد و پارسایى

یکى از ویژگى هاى بارز و برجسته زندگى این عالم ربّانى، بى نیازى از دیگران و ساده زیستى وى بوده است. ملاّ عبدالکریم گزى از معاصرین وى مى نویسد:

«در نهایت استغناء و زهد زندگى مى فرمود.»^[58]

صاحب کتاب رجال اصفهان مى نویسد:

«در نهایت استغناء و بزرگ طبعى زندگى مى نمود. منزل او یکى از حجره هاى مدرسه صدر بود. سادگى و قناعت و زهد در زندگى او بسیار مشاهده مى شد و اعتنایى به قیود و تعنّیات نداشت.»^[59]

سید مصلح الدّین مهدوى در این باره مى نویسد:

«در زهد و تقوى و اعراض از مردم دنیا و عدم توجه به اغنیا، بى نظیر بود.»^[60]

شیخ آقا بزرگ تهرانى در این باره مى نویسد:

«زندگى ساده اى داشت و با زهد و پارسایى مى زیست.»^[61]

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه