بد زبانی و ناسزا‌گویی

قال رسول الله(ص): «الجنّة حرامٌ علی کلّ فاحش أن یدخلها» (مجموعه ورام/ ج1/ ص110)

یکی از آفت‌های زبان، ناسزا‌گویی است؛ که در روایات، مذّمت‌های بسیاری پیرامون آن وارد شده است. این صفت بسیار زشت، باعث به‌وجود آمدن کینه و دشمنی و از بین رفتن پیوندهای عاطفی بین انسان‌ها می‌شود.

فحش و ناسزاگویی، گاهی به‌صورت جدّی و به‌قصد آزار دیگران، گاه به انگیزه شوخی و گاهی این صفت زشت به‌صورت یک عادت رخ می‌دهد.[1]

در هرصورت، ناسزاگویی از جمله صفات بسیار زشتی است که برخی از انسانها به آن مبتلا هستند.

پیامبر گرامی اسلام(ص) می‌فرمایند:

«لوکان الفحشُ رجلاً لکان رجل سوء»[2]

اگر فحش و ناسزاگویی به‌صورت مردی در می‌آمد، به‌شکل مردی زشت، مجسّم می‌شد.

طبق روایات متعددی که در کتب معتبره وارد شده، کسی‌که بد زبان و ناسزاگو است، مورد غضب خداوند است و خداوند چنین شخصی را دوست ندارد.

حضرت امام باقر(ع) می‌فرمایند:

«ان الله یبغض الفاحش المُتفحِّش»[3]

شخص ناسزاگو و بد زبان، مورد خشم و غضب خداوند است.

از نظر برخی روایات، بدترین مردم کسی است که دیگران به خاطر بد زبانی و ناسزاگویی او، از مجالست و نشست و برخاست با او کراهت داشته باشند. حضرت امام صادق(ع) از پیامبر گرامی اسلام روایت کرده است که می‌فرمایند:

«انّ من شرّ عباد الله من تُکرَهُ مجالستُهُ لفحشِهِ»[4]

بدترین بندگان خداوند کسی ‌است، که دیگران به‌خاطر ناسزاگویی و بد زبانیش، از معاشرت با او کراهت داشته باشند.

[1]. تهرانی، مجتبی؛ اخلاق الهی، تهران، دانش و اندیشه معاصر، 1381ه.ش، چاپ دوم، جلد چهارم، ص265.
[2]. ابن ابی فارس، ورام؛ مجموعه ورام، قم، انتشارات، تاریخ، ج1، باب ما جاء فی المراء، ص110.
[3]. کلینی، محمدبن یعقوب؛ کافی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، تاریخ، چاپ چهارم، جلد دوم، ص324.
[4]. همان، ص325.