فعالیت های علمی علامه فضل طبرسی

هجرتى پربار

امین الاسلام طبرسى حدود 54 سال در مشهد مقدس سکونت داشت و سپس بنا بر دعوت بزرگان سبزوار، و با توجه به امکانات بسیارى که در آن شهر موجود بود و زمینه تدریس، تألیف و ترویج دین را براى او فراهم مى ساخت، در سال 523 ق. راهى آن دیار گردید. سادات آل زباره - که طبرسى با آنان نسبت فامیلى داشت - میزبان او بودند و از کمک و همکارى با آن عالم وارسته دریغ ننمودند.^([1])

نخستین اقدام شیخ، پذیرش مسؤولیت «مدرسه دروازه عراق» بود^([2]) که با سرپرستى و راهنمایى او، مدرسه به حوزه علمیه وسیع و با اهمیتى مبدّل گشت غناى فرهنگى و علمى این مکان، سبب جذب محصلان بسیارى از دورافتاده ترین نقاط ایران گردید و طلبه هاى جوان به عشق رسیدن به کمال و خدمت به مکتب در آن مدرسه مشغول تحصیل شدند و علوم مختلفى چون فقه و تفسیر را از محضر طبرسى فرا گرفتند. شاگردان دانشمند و بلند آوازه ذیل ثمره تلاش علمى شیخ است : رضى الدین حسن طبرسى( فرزند طبرسى)، قطب الدین راوندى، محمد بن على بن شهر آشوب، ضیاءالدین فضل الله حسنى راوندى، شیخ منتجب الدین قمى، شاذان بن جبرئیل قمى، عبدالله بن جعفر دوریستى، سید شرف شاه حسینى افطسى نیشابورى و برهان الدین قزوینى همدانى.^([3])

[1] - تاریخ بیهق، ص242

[2] - همان.

[3] - ریاض العلماء، ج4، ص341 و 342، مقابس الانوار، شیخ اسدالله تسترى، ص14, روضات الجنات، ج5، ص357, طبرسى و مجمع البیان، ج1، ص313.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه