ویژگى هاى اخلاقى

ویژگى هاى اخلاقى

آقا ضیاء به بلند همت بودن، تواضع، فروتنى، خوش اخلاقى و زهد که سرآمد فضایل اخلاقى اند، معروف و از نظر هوش و فکر، دقّت و نظم، ذوق سلیم و حسن معاشرت و پرهیز از تکلّف براى معاشران و مراجعان، زبانزد عام و خاص بود. بدین جهت شاگردانش او را بسیار دوست مى داشتند. او در وادى مبارزه با نفس، همه هم طرازان علمى (فقهى ـ اصولى) را از خود برتر مى دانست.

هرگاه مرجعى از دنیا مى رفت، با آن که صلاحیت مرجعیّت را از هر حیث دارا بود، این امر را به سایران و مراجعان را به دیگران حواله مى داد و مُبلّغ آنان نیز بود.

پس از استادان و مراجع قبل و به دلیل کثرت مراجعات در عراق و ایران، وى بر رساله عملیه آقا شیخ عبدالله مازندرانى (1256 ـ 1330 هـ.ق.) حاشیه زد تا مقلدین از نظراتش استفاده کنند.

او در معاشرت با شاگردان، ضمن احترام به آنها ظرایف و نکات لطیفى به کار مى برد. شاگردان هم او را بسیار دوست مى داشتند و نهایت ادب و احترام را نسبت به او رعایت مى کردند. جلساتش با آن که خودمانى بود، براى شاگردان نوعى تربیت عملى و آثار فراوانى در برداشت.

یکى از مزاحهایى که از او نقل مى کنند، این است که مى گفت: «اگر درس صبح گفته شود، هم استاد مى فهمد و هم شاگرد و اگر عصر گفته شود، فقط استاد مى فهمد چه مى گوید و هر آینه اگر درس شب گفته شود، نه استاد مى فهمد و نه شاگرد.»

آقا ضیاء الدین عشق وافرى به اهل بیت(علیهم السلام)، به ویژه امام حسین(علیه السلام) داشت. او مجلس روضه خوانى مفصلى را در ایّام محرم در منزلشان برقرار مى ساخت. در این مجلس که اکثر علما و طلاب و استادان حوزه شرکت مى کردند، آقا ضیاء منبر مى رفت و از روى مقتل براى اهل مجلس مصیبت مى خواند و بسیار مى گریست و اهل مجلس را مى گریاند.^([7])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه