13 مهر 1394, 13:51
آیت الله غروى در گفتار و کردار مراقب و به مستحبات شرعى و ترک مکروهات و هواهاى نفسانى مقیّد بود.
ساعات روزانه را وقف تدریس، مطالعه، تألیف و پژوهش و تحقیق، عبادت و رسیدگى به امور فقرا کرده بود. به زیارت حضرت سیدالشهداء(علیه السلام)در هر شب جمعه و خواندن زیارت عاشورا در حرم مطهر حضرت على(علیه السلام)-پس از فراغت از اقامه نماز صبح و زیارت مرقد مطهر علوى- مداومت داشت. فرزندش مى گوید:
«پدرم مى فرمود: ما طلبه ها بایستى تهذیب نفس بیشترى نسبت به دیگران داشته باشیم، زیرا وقتى ما به بحث مى نشینیم، همیشه حالت تهاجمى و تدافعى داریم، لذا لازم است ما ملازمت به تهذیب نفس داشته باشیم.»[25]
در مواظبت از حقوق شرعیه و امانت دارى زبانزد بود. آیت الله حجت فرموده بود: آرزو دارم حقوق شرعیه را در خانه اى گرد آورم و کلیدش را به دست این شیخ امین بسپارم.[26]
از اخلاق پسندیده وى مى توان به زهد، تقوا، بردبارى و گشاده رویى وى نیز اشاره کرد. بعد از شهادت، یکى از آشنایان وى را در خواب دیده و پرسیده بود: در آن عالم چه چیزى به درد شما خورد؟ وى فرموده بود: دو چیز، یکى زیارت مولایم امام حسین(علیه السلام) و دیگرى صبر در برابر ناملایمات.[27]
شیخ محمد تقى مى گوید:
«پدرم همیشه تکرار مى فرمود که علم به تنهایى ما را به جایى نمى رساند. اگر هر طلبه اى بخواهد به قله هاى بالاى علمى و معنوى برسد، حتماً باید تهذیب نفس داشته باشد.»[28]ویژگى دیگر وى ترک نکردن نماز شب بود. همیشه بعد از نماز شب در حرم على(علیه السلام) نماز صبح را اقامه و بعد به زیارت و دعا مشغول مى شد و با طلوع آفتاب به منزل باز مى گشت.[29] او در خانه اى بسیار فرسوده در یکى از محلات قدیمى نجف زندگى مى کرد و از نظر پوشش پایین تر از سطح معمول بودآن هم در روزگارى که مرجعیت جمعى از شیعیان را بر عهده داشت و ملیونها تومان شهریه طلاب حوزه ها از سوى ایشان توزیع مى شد.»[
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان