13 مهر 1394, 13:51
احترام به مرجعیّت
آیت الله فاضل اردکانى از دانشمندان بزرگ و مرجع تقلید در عصر ناصرالدّین شاه به شمار مى رفت با این حال از پذیرش استفتائاتى که از طرف شاگردش میرزاى شیرازى براى وى فرستاده مى شد، امتناع مى ورزید و مى گفت:
«مرجعیّت میرزا براى ما بس است و خدشه دار کردن آن شایسته نیست».([17])
وى زندگى در گمنامى و بى نشانى را برگزیده بود و به تربیت مبلغان دین مى پرداخت. حاصل تلاش بى وقفه و خالصانه ایشان را مى توان، تربیت دانشمندان و مجتهدانى دانست که هر کدام بعد از استاد، راهنما و رهبر مردم قرار گرفتند.
آقا بزرگ تهرانى در کتاب الذّریعة تعدادى از افرادى را که از آیت الله فاضل اجازه اجتهاد دریافت نموده اند به این ترتیب نام مى برد:
ـ میرزا جعفر بن میرزا على نقى طباطبایى حائرى (متوفّاى 1320 هـ .ق.).
ـ علاّمه میرزا محمّدحسین بن محمّدعلى مرعشى شهرستانى (متوفّاى 1292 هـ .ق.).
ـ سیّد على بن محمّدعلى حسینى میبدى(متوفّاى 1325 هـ .ق.).
ـ سیّد مصطفى بن سیّد هادى بن سیّد مهدى بن دلدار على نصرآبادى کهنوى (متوفّاى سال 1323 هـ .ق.).([18])
علاوه بر اینان عدّه اى دیگر از شاگردان آیت الله فاضل اردکانى هستند که با بهره گیرى از درس ایشان به درجه اجتهاد رسیده اند.
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان