تدریس آیت الله مسلم ملکوتی

پرنشاط در عرصه تدریس

آیت الله ملکوتى از همان دوران ابتدایى تحصیل در سراب و تبریز، اهتمام کم نظیرى به تدریس داشت. او در کنار تحصیل، آموخته هاى خویش را به طلاّب و روحانیون دیگر تعلیم مى داد و در طول تدریس در حوزه هاى علمیه سراب، تبریز، قم، مشهد و نجف، طلاّب و روحانیون بسیارى را تعلیم و تربیت نمود و هم اکنون اغلب شخصیت هاى برجسته حوزوى و بیشتر روحانیونى که در مسئولیت هاى سیاسى و اجرایى کشور فعالیّت مى کنند، از این عالم تلاش گر بهره برده اند و از شاگردان وى به شمار مى آیند. او در اوایل دهه سى، در حوزه علمیه قم، از استادان برجسته سطوح عالى به شمار مى آمد و از این جهت، مورد توجه مراجع بزرگوار و طلاّب و روحانیون این حوزه بود. وى علاوه بر کتاب هاى رسائل، مکاسب و کفایه، کتاب شفاى بوعلى را در قم براى طلاّب تدریس مى کردبه طورى که آوازه علمى وى به حوزه نجف رسیده بود. از این رو، چون وارد این حوزه کهن شیعى شدبا این که تصمیم داشت تنها به استفاده علمى از محضر بزرگان این حوزه بسنده کند و تدریس را موقتاً کنار بگذارد، امّا به مجرد ورود به نجف، طلاّب و روحانیون پروانه وار به دور شمع وجودش حلقه زدند و او را به تدریس و تعلیم علمى واداشتند از این رو، وى در حوزه نجف، در مقبره میرزاى شیرازى به تدریس رسائل، مکاسب، کفایه شرح اشارات، شرح منظومه، اسفار ریاضیات و علم هیئت همّت گماشت. آیت الله ملکوتى علاوه بر فقه و اصول، در فلسفه نیز صاحب نظر است و بر کتاب هاى اسفار، منظومه سبزوارى و شفاى بوعلى حاشیه نگاشته است. آفاق وجودى او با نام «میرزا مسلم سرابى»، حوزه نجف را تحت شعاع قرار داده بود. تدریس فلسفه او در حوزه نجف شهره آفاق شد و این در حالى بود که در اثر مخالفت برخى محافل، تدریس فلسفه در این حوزه ممنوع بود و کرسى درس فلسفه شخصیت هاى بزرگى همچون، شیخ صدراى بادکوبه اى و میرزا باقر زنجانى به تعطیلى و انزوا کشانده شده بود اما جسارت علمى، اهتمام ذاتى و اعتقاد قلبى او به راه و مبانى خویش از یک سو و حمایت و عنایت برخى مراجع تقلید از شخصیت علمى وى از سوى دیگر، آیت الله ملکوتى را در ادامه مسیر مقاوم و استوار ساخت و او توانست تا آخرین روز اقامت خود در آن حوزه،در کنار فقه، اصول و... همچنان به تدریس فلسفه ادامه دهد به گونه اى که فلسفه او در نجف در این اواخر، منحصر به فرد شده بود.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه