13 مهر 1394, 15:28
شاگردان
طیف وسیعى از دانش پژوهان از محضر وى کسب فیض کردند. ولى تاریخ نگاران مشخصاً به نام شش نفر اشاره کرده اند که عبارتند از:
1ـ على بن اسماعیل بن على نوبختى: فرزند ابوسهل
2ـ مظفّر بن محمد بلخى خراسانى مکنّى به ابوالجیش(م: 367ق): استاد شیخ مفید بود. در منزلت او گفته اند: «شاعرى توانمند و مشهور، عالى مقام و عارف به اخبار اهل بیت و مؤلّف کتابهاى فراوانى بود.»[20]
3ـ ابوعلى حسین بن قاسم کوکبى کاتب (م:327)[21]: وى به اخبار علاقه وافرى داشت و اهل شعر و شاعرى هم بود، خطیب بغدادى درباره اش مى گوید: من از او جز نیکى ندیده ام.[22]
4ـ محمد بن یحیى صولى،[23] ذهبى مى نویسد: او اهل بغداد و یکى از دانشمندان ادیب و محدّث عالى مقام و در شعر و تاریخ داراى مهارت ویژه است وى در تألیف کتاب برجستگى خاصى داشت و جدّش «صول» از پادشاهان جرجان ـ گرگان ـ بود.[24]
5ـ محمد بن بشر ـ یابشیرـ سوسنجردى:[25]سوسنجرد از حومه شعر بغداد بود. او معروف به حمدونى از قبیله آل حمدون بغداد است. وى یکى از برجسته ترین چهره هاى کلامى امامیه، سخنورى بزرگ و داراى اعتقادى درست بود و پنجاه مرتبه پاى پیاده به زیارت خانه خدا رفت. وى تألیفات فراوانى در مسئله امامت دارد.[26]
6ـ ابوالحسین على بن عبدالله بن وصیف(م:366ق)[27] وى به صفیر معروف بود. از فرزانگان دانش کلام و از برازنده ترین شاعران خاندان عصمت است و مرثیه ها و اشعار سوزناک او در رثاى حضرت سید الشهداء(علیه السلام) از شهرت فراوانى برخوردار است.[28]
منبع:فرهیختگان تمدن شیعه
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان