نماز شب

«چون به نجف اشرف براى تحصیل مشرف شدم به خاطر قرابت و خویشاوندى به محضر قاضى رفتم، روزى کنار درِ مدرسه اى ایستاده بودم که قاضى از آن جا عبور مى کرد چون به من رسید، دست خود را بر روى شانه من گذاشته و فرمود: «اى فرزند! دنیا مى خواهى، نماز شب بخوان و آخرت مى خواهى، نماز شب بخوان.»^([9])

استاد خود نیز اهل تهجّد بود و از راه نماز شب به این مقام والا رسیده بود و آن قدر مواظب اعمال و رفتار خود بود که حتى حاضر نبود عبادت و نمازش براى دیگران و حتى خانواده و فرزندانش ذرّه اى مزاحمت ایجاد کند. به همین جهت، در مدرسه قوام حجره اى براى این کار گرفته بود. آیت الله سید محمد حسینى همدانى گوید:

«در سال 1347 قمرى که من در مدرسه قوام نجف اشرف بودم، روزى سید على آقا به مدرسه آمد و از متصدّى آن حجره اى درخواست کرد، و وى نیز با کمال احترام پذیرفته و حجره اى کوچک در طبقه فوقانى در اختیارش گذاشت بعد معلوم شد که قاضى حجره را به عنوان مکان خلوتى براى تهجّد و عبادت مى خواستند. چون تصور مى کردند تهجّد ایشان شب هنگام در خانه، باعث مزاحمت بچه ها مى شد. به همین خاطر، شبها حدود ساعت دوازده ـ که معمولاً طلبه ها براى آمادگى جهت درسهاى فردا به استراحت مى پرداختند ـ شب زنده دارى قاضى آغاز مى شد.»^([10])

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه