تدریس علامه محمد فخر المحققین

شاگردان

فخرالمحققین علاوه بر تألیف کتاب هاى سودمند و تکمیل تألیفات ناتمام پدر بزرگوار خویش در پرورش نخبگان و دانشمندان فرزانه موفقیت چشمگیرى داشت، او که به تعلیم و تربیت افراد عشق مى ورزید، شاگردانى تربیت نمود که در عرصه علم و عمل، هدایتگر انسان هابه سوى سعادت شدند. اینک به معرّفى برخى از شاگردان او مى پردازیم:

1 ـ محمّد بن مکى عاملى جزینى، معروف به شهید اول: او در سال 734 هـ .ق. متولد شد و در سال 751 هـ .ق. در 16 سالگى از فخرالمحققین اجازه دریافت کرد.

او بارها به شهر حلّه سفر کرد و از این استاد بزرگ فقه، توشه ها اندوخت و بهره ها گرفت.

فخرالمحققین از بین صدها شاگرد و دانشگاه حلّه، نبوغ علمى و فکرى این جوان هوشمند را دریافت و عنایت ویژه اى به تعلیم و تربیت وى نشان داد. او سؤالات و شبهات این شاگرد جوان را به دقت گوش مى کرد و در فرصت هاى مناسب از وى تجلیل مى نمود که ما فقط به یک مورد آن اشاره مى کنیم: فخرالمحققین در اجازه نامه اىکه به خط خویش در پشت کتاب قواعد، براى شاگرد ممتاز خویش، شهید اول نوشته است، مى گوید:

«مولاى ما، امام و پیشواى بزرگ، افضل علماى عالم، آقاى فضلاى بنى آدم، آفتاب حق و دین، محمّد بن مکى بن محمّد بن حامد ـ که خداوند عمر جاویدان به او عطا کند ـ در نزد من این کتاب را خوانده و مشکلات و پیچیدگى هاى آن را حل نموده است. من به او اجازه مى دهم تمام کتاب هاى پدرم(قدس سره) و جمیع مصنفات اصحاب متقدم ما (رضى الله عنهم) را از من و همچنین طریقه مذکور پدرم را روایت کند.»^([11])

از مهمترین تألیفات شهید اول مى توان از کتاب هاى: اللمعه الدمشقیه، الدروس الشرعیه، البیان و ذکرى الشیعه نام برد.

وى بعد از سال ها تلاش و فداکارى در راه احیاى شریعت محمّدى(صلى الله علیه وآله) و ترویج فرهنگ اهل بیت(علیهم السلام)، در سال 786 هـ .ق. در 52 سالگى توسط مخالفان مذهب شیعه به طرز فجیعى به شهادت رسید و در آتش قهر دشمنان اهل بیت(علیهم السلام) پروانه وار سوخت.^([12])

2 ـ شیخ جمال الدین احمد بن متوج بحرانى، نویسنده آیات الاحکام (موسوم به منهاج الهدایه).

3 ـ شیخ ناصر متوج بحرانى (متوفا: 727 هـ .ق.)

4 ـ سید حیدر آملى، نویسنده کتاب هاى کشکول و منبع الاسرار.

5 ـ سید بدرالدین مدنى، فرزند حسن بن نجم الدین مدنى.

6 ـ سید تاج الدین ابن معیه حسنى که نام او محمّد ابن قاسم و از نسب شناسان معروف است. او مردى فاضل، عالم، شاعر و ادیب بود که شهید اول از او به عنوان اعجوبه زمان یاد کرده که در تمام فضائل و مناقب و آثار، یگانه دهر بوده است.^([13])

7 ـ شیخ ظهیر الدین، فرزند فخرالمحققین،که نام او محمّد بن محمّد بن مطهر بوده و در زمان حیات پدر خویش وفات یافت.

8 ـ شیخ نظام الدین على بن عبدالحمید النّیلى از مشایخ ابن فهد حلّى.

9 ـ فاضل مقداد بن عبدالله سیورى، نویسنده کتاب هاى کنز العرفان، شرح باب حادیعشر و اللوامع الالهیه.

منبع:فرهیختگان تمدن شیعه