بیت

كلمات كليدي : بِیت، مسجع، مسمط ، مُصَرَّع، مفرد، مُلَمَّع، شاه بیت، شعر كلاسیك، عروض، قافیه، بیت الغزل

در اصطلاح ادب کوچک‌ترین واحد شعر کلاسیک را گویند. هر بیت دارای دو نیمه (یا لَخت) است که به لحاظ وزن عروضی یکسان‌اند. هر کدام از این دو نیمه «مصراع» یا «مصرع» نامیده می‌شود. به واژگان هماهنگ پایانی مصراع دوم که بیت را به ابیات پیش و پس یا به مصراعِ اول پیوند می‌دهد، قافیه می‌گویند. چنانچه کلمه یا کلماتی بعد از قافیه تکرار شود، آن را ردیف می‌نامند.

از آنجا که برخی از صنایع بدیعی و مباحث عروضی به ساختار و شکل بیت مربوط می‌شد، قدما قسمت‌های مختلف بیت را نام‌گذاری کرده‌اند؛ بدین ترتیب که به نخستین کلمۀ مصراع اول، «صدر» و به آخرین کلمۀ آن «عروض» گفته‌اند؛ همچنین واژۀ آغازین مصراع دوم را «ابتدا» و واژۀ پایانی آن را «ضرب» یا «عجز» نامیده‌اند. قسمتهای میانی هر دو مصراع نیز «حشو» نام دارد. در آثار ادبی قدیم گاهی واژۀ بیت در معنای دو بیتی، شعر چهار مصراعی، رباعی ملحون و مطلق رباعی نیز به کار رفته است.

ترکیبات متداول:

بیت مسجع (مسمط یا چهارخانه)؛ بیتی است که شاعر در وسط هر دو مصراع و پایان مصراع اول، از سجع استفاده کند؛ مانند این بیت از مولوی:

آمـــده موج السـت، کشـــتی قـــالب بســـت

باز چو کشتی شکست، نوبت وصل و لقاست

بیت مُصَرَّع؛ بیتی است که در هر دو مصراع آن، قافیه رعایت شده باشد.

بیت مفرد؛ شعری که تنها در یک بیت سروده شده، و شاعر تمام مقصود خود را بدون نیاز به ابیات بیشتر در آن آورده باشد.

بیت مُلَمَّع؛ اصطلاحی است برای بیتی که از یک مصراع عربی و یک مصراع فارسی تشکیل شده باشد. مانند این بیت از حافظ:

الا یـــا ایها الســـــــاقی ادر کأســـاً و ناولــــها

که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل‌ها

شاه بیت؛ معمولاً به بهترین بیت قصیده یا غزل به لحاظ محتوا، بیت‌القصیده، بیت الغزل یا شاه‌بیت می‌گویند.