29 بهمن 1396, 11:32
قال علی(ع):«ما إستُنبِطَ الصّواب بمثلِ المُشاورهِ»(تصنیف غررالحکم و دررالکلم، حدیث10065، ص442)
یکی از چیزهایی که در اسلام مورد توجه قرار گرفته مشورت در کارها است. پیامبر اکرم در حدیثی به حضرت علی(ع) می‌فرمایند:
«لا مُظاهرَهَ أوثقُ من المُشاوره»[1]
هیچ دستگیره و پشتیبانی محکمتر از مشورت نیست.
اگر انسان در مسائل زندگی خود با دیگران مشورت کند، بعد از مشورت با خاطری آسوده و مطمئن تصمیم می‌گیرد
حضرت علی(ع) می‌فرمایند:
«ما ضَلََّ مَن إستشَارَ»[2]
کسی که در کارها مشورت کند هرگز گمراه نمی‌شود.
باز حضرت در روایتی در این باره می‌فرمایند:
«قد خَاطَر مَن استغنَى بِرأیِه»
هر کس به رأى و نظر خویش اکتفا کند (و در کارها با دیگران مشورت نکند)، خود را در خطر انداخته است.
تأکید فراوان امام على(ع) بر مشورت، دلالت دارد بر اهمیّت بیشتر امر مشورت و نظرخواهى و رایزنى براى مقامات اجتماعى و سیاسى، زیرا مسائل اجتماعى و سیاسى بسیار بسیار با اهمیّت‌تر از کارهاى فردى و مسائل شخصى است.[3] بنابراین درجه اهمیت مشورت در مسائل مختلف متفاوت میباشد ولی آنچه حائز اهمیّت میباشد خود مشورت است که در روایات، انسان از خود محوری و عدم مشورت در کارها بر حذر شده است و از این نظر تفاوتی بین مسائل فردی و اجتماعی و سیاسی نیست. حضرت علی(ع) در این‌باره می‌فرمایند: هر کس خود رأى شد به هلاکت رسید، و هر کس با دیگران مشورت کرد، در عقل‌هاى آنان شریک شد.[4]
در سیره پیامبر اکرم(ص) وارد شده که در مسائل مختلف با اصحاب خود مشورت می‌کردند. در حالی که از همه مردم خردمندتر و عاقلتر بود.[5]
کتابخانه هادی
پژوهه تبلیغ
ارتباطات دینی
اطلاع رسانی
فرهیختگان